Η ιστορία μιας μάσκας...

Μια φορά κι έναν καιρό (ναι ... ταιριάζει αυτή η εισαγωγή στον κόσμο που ζούμε...) υπήρχε ένας άνθρωπος που έδειχνε αυτό που ήταν.

Αυτό όμως δεν ήταν αποδεκτό από τους υπόλοιπους. Τον έλεγαν μωρό, στην αρχή λόγω ηλικίας χωρίς εισαγωγικά, κατόπιν με εισαγωγικά...

Κι όταν μεγάλωσε κι έγινε "μωρός", τον καταδίωξαν, τον χλεύασαν, τον ατίμωσαν, τον αντιμετώπισαν ως τρελό...

Δεν ήταν βλέπετε αποδεκτό, να δείχνει αυτό που ήταν.

Κάποιοι λοιπόν, του έδωσαν μία μάσκα και του είπαν πότε να τη φορεί.

Του είπαν πως έτσι έπρεπε. Έτσι κι αυτός ξεκίνησε να φοράει τη μάσκα, μόνο στην παρουσία άλλων. Σαν ήταν μόνος, έβγαζε τη μάσκα και έδειχνε αυτό που ήταν...

Εδώ σταματάει η αλήθεια και ξεκινάει η υποκρισία: όταν έρχονται οι άλλοι...
Σαν φόραγε όμως τη μάσκα, ξεχώριζε ακόμη ποιο ήταν το αληθινό του πρόσωπο, κάτω απ’ τη μάσκα...

Με τον καιρό όμως, φορούσε τη μάσκα ολοένα και περισσότερο. Τη φόρεσε τόσο πολύ που πίστεψε πως η μάσκα είναι το αληθινό του πρόσωπο.

Κι έτσι ξεκίνησε να λεει ψέματα με τρόπο αληθινό, ή αλλιώς, να πιστεύει κι αυτός ο ίδιος τα ψέματά του...
Εδώ είναι το δεύτερο επίπεδο υποκρισίας: όταν χάνεις επαφή με τον ίδιο τον εαυτό σου...

Μάλιστα, τα πίστευε τόσο πολύ που τον ενοχλούσε πλέον αν κάποιος έλεγε αλήθειες, δεν είχε μάσκα και έδειχνε αυτό που είναι ...

Κι έτσι ξεκίνησε να δίνει μάσκα σε άλλους και να τους λέει πότε πρέπει να τη φοράνε. Αν δεν το έπρατταν, τους καταδίωκε, τους χλεύαζε, τους έβγαζε τρελούς ...

Κι εδώ είναι το ανώτερο επίπεδο υποκρισίας: όταν προσπαθείς να την επιβάλεις και στους άλλους...

Κι όμως σαν βρισκόταν μόνος του με τον εαυτό του, κάτι τον ενοχλούσε. Γι’ αυτό κι απέφευγε όσο μπορούσε να μένει μόνος του με τον εαυτό του: δεν το άντεχε. Και σαν έπεφτε τα βράδια, ύπνος δεν τον έπαιρνε. Η μάσκα βλέπετε, τον ενοχλούσε. Ή αν τον έπαιρνε ο ύπνος, έβλεπε στον ύπνο του τον εαυτό του δίχως μάσκα. Δεν μπορούσε βλέπετε, να έχει μάσκα και στον ύπνο του...

Συναντούσε δε μέσα μέσα και κάτι μωρά σε ηλικία, ή «μωρούς» ενήλικες, που εξακολουθούσαν να δείχνουν αυτό που ήταν. Και του θύμιζαν ότι κάπου είχε ένα πρόσωπο αληθινό, κρυμμένο πίσω απ’ τη μάσκα...

Η μάσκα τον ενοχλούσε πολύ πλέον. Κι έτσι ξεκίνησε να ψάχνει μέσα του, με διάφορους τρόπους, προσπαθώντας να βρει τον αληθινό εαυτό του...

Τελικά αποφάσισε να βγάλει τη μάσκα. Στην αρχή τον ενοχλούσε πολύ που έβλεπε ξανά τον αληθινό εαυτό του. Είχε συνηθίσει τον εαυτό του με τη μάσκα βλέπετε...

Μετά όμως, άρχισε να του αρέσει ο εαυτός του χωρίς τη μάσκα... Κι έτσι ξεκίνησε ξανά τη ζωή του, χωρίς μάσκα αυτή τη φορά, δείχνοντας αυτό που είναι, όπως κι αν τον αντιμετώπιζαν οι άλλοι ...

Και ζήσαν οι άλλοι σκατά, μα αυτός πολύ καλύτερα!

 

Μάριος Πανάου