Ποιος είναι ο θύτης;

Βρισκόταν σχεδόν νεκρός στο πάτωμα. Το κουτί των χαπιών εκεί κοντά, ανοιγμένο και κενό. "Απόπειρα αυτοκτονίας" θα έλεγε η αστυνομία. Αν πέθαινε, "αυτοκτονία" θα έλεγαν και τα κανάλια στα πέντε λεπτά δόξας που θα του παρείχαν. Η βιαστική ετυμηγορία θα ήταν πως είχε "ψυχολογικά προβλήματα". "Θύτης" και "θύμα" θα ήταν το ίδιο πρόσωπο...

Ήταν όμως πράγματι έτσι τα πράγματα; Ο Χ ήταν χωρισμένος πατέρας. Πατέρας που μόλις βρέθηκε σε διάσταση έγινε σε μια στιγμή από γονιός, "επισκέπτης" για το παιδί του. Πατέρας που όταν βρέθηκε σε διάσταση, δεν τον άφηναν να βλέπει το παιδί του και αναγκάστηκε να αποταθεί στο δικαστήριο. Από το δικαστήριο ζήτησε "από κοινού φύλαξη". Σεβόταν, βλέπετε, το δικαίωμα του παιδιού του να έχει και τους δύο του γονείς. Ο δικαστής δε διάβασε καν τι ζητούσε ο πατέρας στα χαρτιά που ετοίμασε ο χρυσοπληρωμένος δικηγόρος του πατέρα... "Το παιδί θα είναι με τη μάνα"... Έτσι συνηθίζεται ... Έτσι έχουν τα πράγματα. Έτσι είναι οι προσδοκώμενοι ρόλοι και ικανότητες των δύο γονιών από την κοινωνία μας ... Ό,τι και να ζητούσε. Όσο καλός μπαμπάς και να ήταν ...

"Ο πατέρας θα βλέπει το παιδί Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή από τις 2μ.μ. μέχρι τις 5μ.μ. μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης" συνέχισε ο δικαστής. Ο Χ πήγε να φωνάξει ... Του "έκλεισαν" το στόμα. "Θα κατηγορηθείς για ασέβεια προς το δικαστήριο!" φώναξε ο δικαστής. "Έτσι συνηθίζεται" του έλεγε ο δικηγόρος του... Άντε να είσαι τώρα γονιός των 9 ωρών της βδομάδας ...

Οι μέρες κυλούσαν αργά... Κάθε μέρα ο Χ έλεγε "καλημέρα" και "καληνύκτα" σε μια φωτογραφία. Τις μέρες που δεν είχε το παιδί, έλεγε στη φωτογραφία "καλή όρεξη" το μεσημέρι... Τις μέρες που είχε το παιδί, τρώγανε παρέα...

Κάποιες φορές το παιδί, κι ας ήταν 4μ.μ. για παράδειγμα, ξάπλωνε το κεφαλάκι του επάνω στον ώμο του πατέρα και του έλεγε: "Μπαμπά, πες μου ένα παραμύθι και νανούρισέ με ... Πες μου καληνύκτα" ... Κι ένιωθε το παιδί πως περνούσε μια ολόκληρη μέρα στο σπίτι του μπαμπά ...

Άλλη φορά πάλι το παιδί ζητούσε απ' τον μπαμπά να πάνε θέατρο, ή σινεμά ... Δεν είχε έργα για παιδιά όμως τις καθημερινές από τις 2 ως τις 5... Κι έτσι γινόταν το σπίτι τους θέατρο και σινεμά...

Άλλη φορά το παιδί από μόνο του, φορούσε τα ρούχα που είχε αγοράσει ο μπαμπάς για εκείνο. Ήθελε, βλέπετε, να τα φορέσει έστω μια φορά. Να χαρεί ο μπαμπάς, πως το παιδί του φόρεσε τα ρούχα που είχε αγοράσει γι' αυτό...

Πέντε παρά κάτι το απόγευμα η γνωστή φράση: "Πρέπει να σε πάρω στη μαμά σου" έλεγε ο πατέρας. "Γιατί;" το αναπάντητο ερώτημα του παιδιού, συνοδευόμενο από ένα ακόμη ερώτημα: "Πότε θα με ξαναδείς;" Και υπολόγιζε το παιδί στα δάκτυλα, τις μέρες που απέμεναν ως την επόμενη συνάντηση ...

Οι μέρες κυλούσαν βασανιστικά ... Η πλευρά της πρώην, προσπαθούσε να καθυστερήσει όσο γινόταν την εκδίκαση της γονικής μέριμνας. Αναβολή πάνω στην αναβολή. Ψευδοκατηγορία πάνω στην ψευδοκατηγορία. Και ταυτόχρονα, απαγόρευση τηλεφωνημάτων, παρακοές διαταγμάτων επικοινωνίας ...

Ο πατέρας απελπισμένος που δεν έβλεπε πλέον το παιδί του, πήγαινε στην αστυνομία με το διάταγμα και κατάγγελλε την παρακοή. "Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι" έλεγε η αστυνομία... "Αν παρουσιαστούμε μπροστά στη μάνα και την αναγκάσουμε να σου δώσει το παιδί, θα δημιουργηθούν τραύματα στο παιδί!" έλεγαν ως δικαιολογία ...

Όμως ήδη δημιουργούνταν άλλα τραύματα στο παιδί... Το εκφόβιζαν να μη δεχτεί να πάει με τον μπαμπά του ... Του έλεγαν πως αν δεχόταν να πάει θα το έδερναν... Του έλεγαν πως αν ο αστυνομικός του μιλήσει στο τηλέφωνο, να πει στον αστυνομικό πως δε θέλει να δει τον μπαμπά του. Του έλεγαν να πει πως ο μπαμπάς του το έδερνε, κι ας μη συνέβηκε ποτέ κάτι τέτοιο ...

Περνούσε ο καιρός ... Αναβολή στην αναβολή ... Γονική αποξένωση ... Ο πατέρας το γύρισε στο αλκοόλ ... Έπρεπε να βρει ένα τρόπο να ξεχνιέται ... Να κοιμάται ... Να μη νιώθει ... Πονούσε ... Ενώ ζούσε, δε ζούσε ... Παράτησε τη δουλειά... Πώς να δουλέψει; Από τα δικαστήρια λεφτά δεν έμειναν ... Κι όμως διατροφή του ζητούσαν... Έπρεπε να κάνει κάτι να μη νιώθει... Μόνο αυτό σκεφτόταν ... Δεν ήθελε να νιώθει ... Πήρε τα χάπια ...

Ποιος είναι ο θύτης;

Κι αν λίγα χρόνια μετά, που το παιδί θα μεγαλώσει βρεθεί στην ίδια θέση με τον πατέρα, ποιος είναι ο θύτης; Και ποια τα θύματα;

Φανταστική ιστορία, ή απεικόνιση της πραγματικότητας αρκετών περιπτώσεων του σήμερα; Θα δούμε επιτέλους την πραγματικότητα κατάματα, προλαβαίνοντας θύτες και θύματα, ή θα βάλουμε πάλι το κεφάλι στο έδαφος και θα στρουθοκαμηλίσουμε;

Ο Χ τελικά έζησε. Δυνάμωσε κι αποφάσισε να ζήσει. Να είναι "εν ζωή" στη ζωή του... Πάλεψε και τώρα βλέπει το παιδί του... Πάλεψε και τώρα το παιδί του, έχει και τους δύο γονείς του στη ζωή του και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο ... Άλλοι;