Είμαστε όσα ζήσαμε...

Εσύ βλέπεις ένα ζαρωμένο γεροντάκι που δυσκολεύεται να κινηθεί, που τα κάνει επάνω του και δεν μπορεί να φροντίσει τον εαυτό του. Έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται να σ' ακούσει ή να σε δει και που, ώρες ώρες χάνει τα λογικά του... Βλέπεις έναν άνθρωπο με χίλια δυο προβλήματα υγείας και λες μέσα σου "αυτού εδώ δεν του μένει πολύς καιρός..."

Δεν είμαι αυτό όμως... Στο μυαλό μου είμαι ένα παιδί, που παίζει με τα άλλα παιδιά στη γειτονιά του... Είμαι μαθητής στο σχολείο, με χίλιες δυο αναμνήσεις...

Είμαι λεβέντης στρατιώτης, με το όπλο ανά χείρας να βγάζω σκοπιά...

Είμαι φοιτητής στο πανεπιστήμιο... Είμαι σε μια ταβέρνα με τους φίλους μου και χορεύω ... Βγαίνω για πρώτη φορά με τη μέλλουσα γυναίκα μου ...

Δες αυτό! Πρώτη μου μέρα στη δουλειά σήμερα! Αγχώνομαι! Αναρωτιέμαι γιατί... Δεν υπάρχει λόγος για άγχος... Είναι μικρή η ζωή...

Στο μυαλό μου τώρα, περπατώ στα σκαλιά της εκκλησίας, ντυμένος με το μαύρο κοστούμι μου, για να παντρευτώ...

Τώρα έχουν σπάσει τα νερά της γυναίκας μου και την τρέχω στο μαιευτήριο... Γίνομαι μπαμπάς ... Ακούω για πρώτη φορά το κλάμα του παιδιού μου... Έχω το παιδί μου για πρώτη φορά στα χέρια μου ...

Το βλέπεις αυτό που βλέπω; Κάνω τώρα το παιδί μου για πρώτη φορά να γελάσει... Ακούω για πρώτη φορά τη λέξη "μπαμπά" από το στόμα του... Το κρατάω απ' τα χέρια και το βοηθάω να περπατήσει... Το κρατάω στα χέρια και του δείχνω τον κόσμο...

Με βλέπεις που κάνω το κουτάλι αεροπλάνο για να φάει; Ή που έχω το παιδί στους ώμους μου να βλέπει τον κόσμο από ψηλά; Ή που γίνομαι γαϊδουράκι να βγει στην πλάτη μου;

Να κι άλλο παιδί. Φτου κι απ' την αρχή! Αλλά μ' αρέσει! Στο μεγάλο λέω ιστορίες και το βοηθώ με το διάβασμα...

Να τώρα κι ενας καβγάς με τη γυναίκα μου... Τα βρήκαμε όμως πάλι ...

Τα παιδιά αποφοιτούν... Με βλέπεις που τα χειροκροτώ και τα καμαρώνω; Με βλέπεις που τα παντρεύω; Με βλέπεις που γίνομαι παππούς;

Όμορφη αλλά και δύσκολη η ζωή... Ξεκινάνε οι αρρώστιες ... Ο ένας μετά τον άλλο φεύγουν... Με βλέπεις τώρα ντυμένο στα μαύρα; Έφυγαν οι γονείς μου... Έφυγαν αδέρφια ... Έφυγαν φίλοι... Το ξέρω, πλησιάζει και η δική μου σειρά...

Αυτός είμαι όμως... Δεν είμαι ένα ζαρωμένο γεροντάκι ... Είμαι μπαμπάς και παππούς και θέλω να βλέπω τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου ... Το ξέρω πως έχετε και τις δικές σας δουλειές, τη δική σας ζωή ... Μη μ' αφήνετε όμως μόνο ... Είμαι δικός σας άνθρωπος...

Δεν είμαι μια περίπτωση ιδιότροπου ασθενή ή ένας πελάτης για την επιχείρησή σας... Το ακούτε εκεί στο γηροκομείο ή εκεί στην κλινική; Είμαι άνθρωπος με σκέψεις, εμπειρίες και συναισθήματα... Είμαι όσα έζησα ... Φερθείτε μου αναλόγως...