Τεχνολογικός θάνατος

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος από μας μπορούσε, σαν ένας νέος "Μάρτυ ΜακΦλάι" να ταξιδέψει στο χρόνο, από τη δεκαετία του 1980 στη σημερινή εποχή. Θα ενθουσιαζόταν άραγε από όσα θα έβλεπε;

Στη δεύτερη ταινία της τριλογίας Back to the Future, ένας έφηβος, ο Μάρτυ Μακ Φλάι, ταξίδευε από τη δεκαετία του 1980 στο μέλλον... Εκεί έβλεπε ιπτάμενα αυτοκίνητα, το ολόγραμμα ενός καρχαρία να του επιτίθεται, ρούχα που στεγνώνουν αυτόματα, πίτσες που ετοιμάζονται σε χρονο dt, ηλεκτρονικούς υπολογιστές να ελέγχουν ολάκαιρο σπίτι κ.ο.κ. 

Βλέπετε, όλοι μας όταν μιλάμε για "τεχνολογία", το πρώτιστο πράγμα που μας έρχεται στο νου είναι εφευρέσεις και εξελίξεις που θα κάνουν τη ζωή μας πιο άνετη, τις δουλειές μας πιο εύκολες και γρήγορες στο να γίνουν, τη διασκέδασή μας περισσότερη...

Εκείνο που δεν προέβλεψαν οι δημιουργοί αυτής της κατά τα άλλα εξαιρετικής τριλογίας, αλλά και όλοι όσοι ασχολούνται με την τεχνολογία (ή μήπως κάποιοι από αυτούς το προέβλεψαν;), είναι τι επίδραση θα είχε η εξέλιξη της τεχνολογίας στη συμπεριφορά του ανθρώπου...

Αν λοιπόν κάποιος από τη δεκαετία του 1980 ταξίδευε στη σημερινή εποχή τι θα έβλεπε; Θα έμενε άναυδος βλέποντας πως οι άνθρωποι έχουν πλέον ελάχιστη προσωπική επικοινωνία. Θα έβλεπε καφετέριες γεμάτες με κόσμο, που κάθονται σ' ένα τραπέζι αλλά δε βλέπουν ο ένας τον άλλο: βλέπουν τις οθόνες των κινητών και των tablet τους. Θα έβλεπε ανθρώπους να περπατάνε στους δρόμους χωρίς να βλέπουν γύρω τους, χωρίς να χαιρετάνε κόσμο, χωρίς καν να κοιτάζουν ποιος περνά από δίπλα τους, επειδή όλη την ώρα βλέπουν την οθόνη του κινητού τους. Θα σημείωνε πως "κάποιος εφηύρε κάτι μαραφέτια που λέγονται tablet και κινητά τηλέφωνα κι ελέγχει μ' αυτά τους ανθρώπους..."

Θα έβλεπε ανθρώπους να κρατάνε selfie sticks και να προσπαθούν με τις ώρες να βγάλουν την τέλεια selfie. Να αλλάζουν γωνία προσώπου, να πηγαίνουν μπρος - πίσω, να σουφρώνουν τα χείλη, να βγάζουν τον εαυτό τους μπροστά από ένα καθρέφτη μιας δημόσιας τουαλέτας ή της δικής τους τουαλέτας, να βγάζουν φωτογραφία από ψηλά για να φαίνεται το ντεκολτέ, να βγάζουν φωτογραφία όπου θα φαίνονται οι γάμπες και τα οπίσθια να ξεροψήνονται στον καλοκαιριάτικο ήλιο άνευ προσώπου, να βγάζουν φωτογραφία το κοκτέηλ επάνω στο τραπέζι ή το διακοσμημένο πιάτο άνευ προσώπου... Θα έγραφε στο σημειωματάριό του πως "οι άνθρωποι δεν ξέρουν πλέον πώς να βγάλουν μια φωτογραφία... Βγάζουν φωτογραφίες για ηλίθιους λόγους, σε ηλίθια μέρη, άνευ λόγου, άνευ προσώπου ή αν περιλαμβάνονται και τα πρόσωπά τους, φαίνονται σαν ηλίθιοι με σουφρωμένα χείλη στις φωτογραφίες αυτές..."

Θα έβλεπε ανθρώπους να πηγαίνουν διακοπές και να τραβούν τα πάντα σε φωτογραφίες και βίντεο. Να είναι συνέχεια με το κινητό στο χέρι και να τραβάνε φωτογραφίες και βίντεο... Θα συνέχιζε στο σημειωματάριό του: "οι άνθρωποι έπαψαν πλέον να διασκεδάζουν... δεν αφήνουν τους εαυτούς τους ελεύθερους να διασκεδάζουν... όλη την ώρα τραβάνε τους εαυτούς τους φωτογραφίες και βίντεο... ποιος άραγε τα βλέπει αυτά;"

Επιπλέον, θα παρατηρούσε πώς έγραφαν οι άνθρωποι. Θα έβλεπε ολόκληρες γλώσσες να μη γράφονται με τα γράμματα του αλφαβήτου τους, αλλά με το αγγλικό αλφάβητο... Θα έβλεπε κομμένες λέξεις ή λέξεις που να τους λείπουν τα φωνήεντα... Θα έβλεπε ένα γνωστό μου να διαβάζει αυτά που γράφω τώρα και να μου γράφει με sms "Ti grafis re mlk?" Θα σημείωνε πως "οι άνθρωποι δεν ξέρουν πλέον να γράφουν..."

Παράλληλα, θα έβλεπε ανθρώπους καρφωμένους μπροστά στις οθόνες του υπολογιστή τους, απλά να πατάνε το scroll για να πηγαίνει πιο κάτω η οθόνη κι ενίοτε το like ... Scroll ... Like ... Scroll ... Like ... Scroll ... Like ... Μηχανιστική εργασία ... Θα παρατηρούσε πως ελάχιστοι πλέον διαβάζουν κείμενα ... Ελάχιστοι διαβάζουν ... Μόνο σε φωτογραφίες αντιδρούν οι πλείστοι, πατώντας το μαγικό κουμπάκι ... Θα έγραφε λοιπόν: "Ελάχιστοι διαβάζουν κείμενα στο μέλλον... Μόνο φωτογραφίες βλέπουν..."

Θα αναρωτιόταν τι είναι αυτό το LIKE... Θα παρατηρούσε μ' ενδιαφέρον τα κοινωνικά δίκτυα και θα έβλεπε πως οι άνθρωποι κάνουν το παν γι' αυτό το LIKE... Πως όλες οι φωτογραφίες και βίντεο που έβλεπε να τραβάνε πριν οι άνθρωποι. αναρτούνται με σκοπό το LIKE ... Πως όλες οι δοκιμαστικές γωνίες λήψης και τα duckfaces, γίνονταν με σκοπό τα περισσότερα LIKE... Πως κάθε ξεγύμνωμα σε φωτογραφία ή βίντεο, γινόταν με σκοπό τα περισσότερα LIKE... Θα έβλεπε ανθρώπους να μπαίνουν σε ειδικά προγράμματα και να τροποποιούν τις φωτογραφίες τους, με σκοπό τα περισσότερα LIKE ... Θα έβλεπε πως οι άνθρωποι ανταλλάζουν LIKE ο ένας με τον άλλο ... Βάζει ο Α LIKE στη φωτογραφία του Β και περιμένει τον Β να πράξει το ίδιο... Θα έβλεπε πως οι άνθρωποι ενθουσιάζονταν μόνο, μα μόνο, όταν έπαιρναν πολλά LIKE ... Θα σημείωνε έκπληκτος πως "αυτό το κουμπί, το LIKE, ελέγχει τους ανθρώπους... Από αυτό εξαρτάται πλέον η ευτυχία των ανθρώπων!"

Θα έβλεπε ανθρώπους εντελώς ανέκφραστους ... Θα έβλεπε ανθρώπους που δεν αντιδρούν. Θα έγραφε: "Αντί οι άνθρωποι να αγκαλιάζονται και να φιλιούνται, στέλλουν απλά εικονίδια με καρδούλες ο ένας στο προφίλ του άλλου. Αγκαλιάζονται και φιλιούνται μόνο αν είναι να τραβήξουν φωτογραφία για περισσότερα LIKE ... Οι άνθρωποι δε γελάνε, απλά κοιτάνε την οθόνη... Στέλλουν όμως εικονίδια που δείχνουν πως έσκασαν στα γέλια, κι ας είναι τελείως ανέκφραστοι... Οι άνθρωποι βλέπουν ένα άνθρωπο δίπλα τους να έχει πρόβλημα και δεν τον βοηθάνε. Απλά τραβούν βίντεο ή selfie... Οι άνθρωποι δε βγαίνουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για κάποιο κοινωνικό πρόβλημα, ούτε προσπαθούν ν' αλλάξουν τον κόσμο προς το καλύτερο. Απλά κάνουν LIKE και SHARE...πιστεύοντας πως έτσι θα σταματήσουν την αδικία..."

Τέλος, θα έβλεπε ανθρώπους μανιωδώς να αναρτούν φτιαχτές φωτογραφίες και βίντεο στα ηλεκτρονικά τους προφίλ, με σκοπό τα περισσότερα LIKE, θέλοντας να φτιάξουν μια εικόνα για τον εαυτό τους που δεν ισχύει στην πραγματικότητα... Ανθρώπους που ουσιαστικά δε ζουν αυτά που αναρτούν, αλλά αυτά θέλουν να δείχνουν. Ανθρώπους που δεν αισθάνονται πράγματι όσα εκφράζουν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Θα σημείωνε: "Στην πραγματικότητα, σε κανένα πλέον δεν αρέσει η ζωή του. Όλοι προσπαθούν να δείξουν πως ζουν, αλλά στην πραγματικότητα κανένας πλέον δε ζει..."

Ο πιθανός ταξιδιώτης του χρόνου λοιπόν, θα επέστρεφε στο 1980, θα έβρισκε τον Ντοκ Μπράουν και θα του έλεγε: "Η ανθρωπότητα κινδυνεύει. Πρέπει να το σταματήσουμε..." Δεν υπάρχουν όμως ταξιδιώτες στο χρόνο και είμαστε στο 2017. Το ερώτημα που βάζω όμως είναι το ίδιο. Μπορούμε να σταματήσουμε αυτό που συμβαίνει;

 

Μάριος Πανάου