Τότε που μοιραζόμασταν κι αγαπούσαμε ... ανυπόκριτα

Διαβάζω συχνά τα περί αγορών και προετοιμασίας για την έναρξη του σχολείου και ταξιδεύω στα χρόνια που ένα απλό ξεσκόνισμα της περσινής και προπέρσινης τσάντας αρκούσε.

Ταξιδεύω στις αγορές που γίνονταν με τον ιδρώτα της προσωπικής εργασίας. Δε θα ξεχάσω το πρώτο παντελόνι μπάκι που αγόρασα μετά την πληρωμή μου από τα αμπέλια.


Ήταν εποχές που μοιραζόμασταν ποδήλατα, σακκίδια, τετράδια, βιβλία, ξύστρες, μολύβια,
παντόφλές, παπούτσια ποδοσφαίρου, γάντια τερματοφυλάκων, στολές... Το φαγητό, το αναψυχτικό, τη σοκολάτα, τις μπάλες, τις ρακέττες, τις σκέψεις και τους προβληματισμους μας...


Στην πίσω αυλή του σπιτιού του, ο Σίμος ο ντραμερ, ο μουσικός ο συμμάθητης μου από την Α Δημοτικού, είχε παρκαρισμένο το Κάρλτον του αδερφού του που είχε φύγει στον Καναδά.Το μοιραζόταν μαζί μας.Ένα ποδήλατο πολυτελείας και μας είχε το ελεύθερό να το δανειζόμαστε ακόμα και όταν έλειπε...


Το ίδιο συνέβαινε με τις κιθάρες, τα amplifier, τους ενισχυτές, τις κονσόλες, τα τύμπανα, τα ντέφια, τα καλώδια...


Ήταν οι καιροί που μοιραζόμασταν και αγαπούσαμε....


Ελπίζω να μην αλλάξαμε.....


Να μην εκσυγχρονιστήκαμε...

 

ΓΙάννης Πεγειώτης