Η στολή του ψέματος

"Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα θα σου μιλήσω για μια στολή που έμαθα και κατάλαβα πότε τη φοράνε. Λέγεται "κοστούμι"...

Όσο είσαι μικρός, μπορείς να φοράς ό,τι ρούχα θελήσεις, χωρίς κανένας να σου ζητήσει εξηγήσεις... Μπορείς να πας με το κοντό παντελονάκι στην εκκλησία, με τις φόρμες για μια επίσκεψη ή με τζην παντελόνι στο σχολείο...Κανένας δε θα σου ζητήσει το λόγο γιατί ντύθηκες έτσι. Κι όσο είσαι μικρός, θα μπορείς να είσαι ο εαυτός σου. Στην εκκλησία που θα πας, θα μπορείς να γελάσεις και να κλάψεις και όλοι θα πουν "παιδί είναι..." Στο σχολείο θα μπορείς να γελάσεις, να κλάψεις, να παίξεις, να τρέξεις και θα πουν "παιδί είναι..." Σε μια επίσκεψη, το ίδιο ...

Όσο μεγαλώνεις όμως, έχει μια στολή που τη λένε "κοστούμι", που οι μεγάλοι τη χρησιμοποιούν. Είναι συνήθως μαύρο, με λευκό πουκάμισο, ένα ρούχο δεμένο μπροστά που δεν έχει κάποια χρησιμότητα και λέγεται "γραβάτα" και γυαλιστερά παπούτσια! Ξέρετε πότε τη χρησιμοποιούν; Όταν δεν είναι ο εαυτός τους ... Μπορούμε να πούμε πως είναι "η στολή του ψέματος"... Όταν λοιπόν οι μεγάλοι φορούν αυτή τη στολή, παύουν να είναι παιδιά. Πρέπει να είναι σοβαροί όλη την ώρα, να προσποιούνται, να λένε ψέματα...

Ο ξάδερφός μου έπρεπε να παντρευτεί και φόρεσε ένα τέτοιο κοστούμι. Κι εκεί που έκανε αστεία όλη μέρα, που μπορούσε να ντυθεί ό,τι θέλει, που έβγαινε έξω με τους φίλους του κι έκανε ένα σωρό τρέλες, που γύριζε ημίγυμνος μες στο σπίτι το καλοκαίρι και την έβγαζε όλη μέρα στην παραλία, έπρεπε να στέκεται με το κοστούμι του, να χαμογελά σε φωτογραφίες και να χαιρετά άγνωστο κόσμο όλη μέρα... Φαινόταν τόσο σοβαρός που σχεδόν φοβόμουν να τον πλησιάσω!

Η θεία μου βάζει ένα τέτοιο μαύρο κοστούμι και πηγαίνει σε ένα τόπο που λέγεται "δικαστήριο". Εκεί είναι ένας τόπος γεμάτος ανθρώπους με κοστούμια! Πρέπει να λέγονται πολλά, πολλά ψέματα εκεί μέσα!

Ο μπαμπάς μου είναι "διευθυντής" σε μια επιχείρηση. Κάθε πρωί που ξυπνά, βγάζει τις πυτζάμες του και βάζει κοστούμι για να πάει στη δουλειά του. Μια μέρα που πήγα στη δουλειά του, είδα ανθρώπους να κάνουν συναντήσεις και χειραψίες. Να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι με κάτι τσάντες που λέγονται "χαρτοφύλακες". Να πω την αλήθεια, προτιμώ τη δική μου τσάντα που έχει τον Μπάτμαν επάνω αντί χαρτοφύλακα! Συζητάνε, συζητάνε και δεν ακούγεται κιχ στην αίθουσα! Ούτε ένα αστείο! Ούτε ένας να κρυφογελάσει!

Στο γραφείο του μπαμπά μου έχει ένα τεράστιο, σκαλιστό ξύλινο γραφείο με μια ωραία δερμάτινη καρέκλα. Επάνω έχει μια ταμπέλα που γράφει το όνομά του και ένα πανάκριβο στυλό Πάρκερ, όρθιο πάνω σ' ένα σταντ... Πίσω του, μια τεράστια βιβλιοθήκη με ένα σωρό φάιλ και βιβλία ακαταλαβίστικα... Αναρωτιέμαι ώρες ώρες... Δε βαριέται εκεί μέσα; Ούτε ένα παιχνίδι επάνω στο γραφείο του, ούτε μια εικόνα... Ούτε μια τηλεόραση ... Ούτε λίγη μουσική...

Μάλλον όλοι φοράνε κοστούμι εκεί μέσα επειδή κάνουν στα ψέματα τους σοβαρούς. Ευτυχώς ο μπαμπάς μου, όταν επιστρέφει σπίτι βγάζει τη στολή του κοστουμιού και γίνεται παιδάκι σαν εμένα, παίζοντας μαζί μου κρυφτό ή κάνοντάς μου το γαϊδουράκι...

Αυτό γίνεται μέχρι τις 8 το βράδυ, όπου ο μπαμπάς και η μαμά ανοίγουν την τηλεόραση και βλέπουν ειδήσεις... Εκεί λέει τις ειδήσεις ένας άλλος τύπος με κοστούμι που λέγεται "δημοσιογράφος". Για να φοράει κοστούμι μάλλον κι αυτός λέει ψέματα... Και οι δημοσιογράφοι, συνήθως παίρνουν συνεντεύξεις από κάποιους άλλους τύπους με κοστούμι που λέγονται "πολιτικοί". Αυτοί, όπως λέει ο μπαμπάς μου, είναι οι μεγαλύτεροι ψεύτες απ' όλους...

Δε μου αρέσει η στολή αυτή. Ελπίζω οι άνθρωποι να σταματήσουν να τη φοράνε και να κάνουν και να λένε την αλήθεια. Να μη μεγαλώνουν και να είναι συνέχεια σοβαροί και ψεύτες. Να μένουν παιδιά..."

 

Μάριος Πανάου