Το νόημα της ύπαρξής μας

Η προσπάθεια του ανθρώπου να γνωρίσει τον κόσμο και τη ζωή, μοιάζει με την κατάρα του Σίσυφου.

Ο Σίσυφος, είχε καταδικαστεί από τους ολύμπιους θεούς να σπρώχνει μια τεράστια πέτρα στην κορυφή ενός λόφου και όταν η πέτρα έφτανε στην κορφή, κατρακυλούσε και ο Σίσυφος έπρεπε ν' ακολουθήσει ξανά την ίδια διαδικασία...

Όλη η ζωή μας είναι μια προσπάθεια να κατανοήσουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας και σ' εμάς. Μια προσπάθεια να δώσουμε νόημα στην ύπαρξή μας.

Αμέτρητοι άνθρωποι ως τώρα έχουν, σε κάποια φάση της ζωής τους, ή σε πολλές φάσεις της ζωής τους, διατυπώσει πρόταση που να ξεκινάει με τις ακόλουθες λέξεις: "Η ζωή είναι..."

Κάθε φορά, νομίζουμε πως έχουμε φτάσει σε σημείο να τα έχουμε καταλάβει όλα και κάθε φορά η ζωή βρίσκει ένα νέο τρόπο να μας "χαστουκίσει", να κάνει την πέτρα που σπρώχναμε να κατρακυλήσει κι εμάς να πρέπει να ξεκινήσουμε την προσπάθεια απ' την αρχή...

Δεν είναι τυχαίο που ο Σκοτ Πεκ, στο βιβλίο του "Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος" ξεκινάει με την εξής πρόταση: "Η ζωή είναι δύσκολη". 

Επίσης δεν είναι τυχαίο που ολόκληρος Σωκράτης, έφτασε στη διαπίστωση πως "Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα", δηλαδή πως "το μόνο που γνωρίζω είναι πως δε γνωρίζω τίποτα"...

Ούτε τυχαία είναι η ύπαρξη στη Βίβλο του βιβλίου του Ιώβ, ενός ανθρώπου πιστού στο Θεό, που σταδιακά έχασε τα πάντα στη ζωή του: την περιουσία του, την οικογένειά του, την υγεία του, κι όμως έμεινε πιστός στο Θεό ως το τέλος...

Μπορώ κι εγώ να διατυπώσω δύο τέτοιες προτάσεις με το "Η ζωή είναι..." όπως μπορεί και ο καθένας από μας. Οι δικές μου προτάσεις; "Η ζωή είναι ένα μάθημα προς την αγάπη" και "Η ζωή είναι ένα μάθημα προς την ταπείνωση"...

Η ζωή είναι ένα μάθημα στο οποίο μαθαίνουμε ν' αγαπάμε τον εαυτό μας, τους γύρω μας, το Θεό, όσες πτώσεις και να έχουμε στη ζωή... Γεννιέσαι και σε φροντίζουν κάποιοι άλλοι άνθρωποι, οι γονείς σου συνήθως. Νιώθεις αγάπη κι ευγνωμοσύνη προς τους ανθρώπους αυτούς για όσα κάνουν για σένα. Μετά κάνεις φίλους και μαθαίνεις την έννοια της ανταπόδοσης. Στις πλείστες φιλίες αγαπάς αλλά και λαμβάνεις αγάπη... Στην ερωτική σχέση το ίδιο... Σιγά - σιγά όμως, είναι διαρρυθμισμένο το μάθημα της ζωής με τέτοιο τρόπο, ώστε να σε μαθαίνει όχι ν' αγαπάς από ευγνωμοσύνη ή ν' αγαπάς ανταποδοτικά, αλλά να δίνεις. Κάνεις παιδιά και μαθαίνεις να τους δίνεις, να τους δίνεις σαν το παραμύθι με "Το δέντρο που έδινε", όπου το δέντρο έδωσε όλο του το είναι για να κάνει το παιδί χαρούμενο... Γίνεσαι παππούς ή γιαγιά και δίνεις απλόχερα στα εγγόνια σου χωρίς να θυμώνεις, με περίσσια υπομονή, ακόμη κι αν αυτά δε θέλουν να έρχονται συχνά κοντά σου...

Είσαι νέος/α κι έχεις κάθε δύναμη, ομορφιά και υγεία. Πιστεύεις πως μπορείς να κάνεις τα πάντα και τα όνειρά σου πολλές φορές είναι εξωπραγματικά. Σιγά - σιγά μεγαλώνεις. Εμφανίζονται οι ασθένειες. Μπαινοβγαίνεις στα νοσοκομεία. Πολλοί γνωστοί, φίλοι, συγγενείς, οι γονείς σου, τα αδέρφια σου, ο ένας μετά τον άλλο, πεθαίνουν. Σιγά - σιγά, ο "παντοδύναμος" άνθρωπος που κάποτε νόμιζες πως ήσουν, μετατρέπεται σ' ένα ανήμπορο ν' αντιδράσει γεροντάκι, παραδομένο στη φθορά και στις ασθένειες, έτοιμο να πεθάνει...

Τα χτυπήματα της ζωής πολλά. Θα αποτύχεις ξανά και ξανά, θα σε προδώσουν, θα σε βλάψουν, θα σε χλευάσουν, θα σε ειρωνευτούν, θα σε κοροϊδέψουν, θα αποχωριστείς αγαπημένους ανθρώπους, θα σε αρνηθούν, θα έχεις ασθένειες, θα έχεις ατυχήματα... Ο ίδιος / η ίδια θα κάνεις άσχημα πράγματα που δεν περίμενες πως θα έκανες και θ' απογοητευτείς απ' τον εαυτό σου και θα μετανιώσεις. Θα βρίσκεις όμως τη δύναμη να ξανακυλάς την πέτρα σου προς τα επάνω...

Ευλογημένος είναι αυτός που όταν φτάσει στο τέλος, θα δει πίσω στη ζωή του και θα διαπιστώσει πως έζησε, πως ξανασηκώθηκε και ξαναδοκίμασε να πάρει την πέτρα ως την κορφή ακόμη κι αν απέτυχε να την κρατήσει εκεί και που θα είναι ευχαριστημένος απ' τις εμπειρίες... Αυτός που στο τέλος της ζωής του, θα έχει αγαπήσει όσα έζησε, καλά και κακά και μέσω αυτών θα έχει αγαπήσει τους γύρω του και το Θεό...

Η πέτρα μας στην κορυφή ποτέ δε θα μείνει. Είναι μάλιστα αναπόφευκτο πως στο τέλος θα μας πλακώσει... Σημασία έχουν όμως οι φορές που μπόρεσες να ξανασηκωθείς μετά από κάθε κατρακύλα, αλλά κι εκείνες, οι ελάχιστες έστω, στιγμές που είχες θέα από την κορυφή...

 

Μάριος Πανάου