Εσύ πού θα δώσεις το χρυσάφι σου;

Μια φορά κι έναν καιρό ένας αφέντης έδωσε στους πέντε δούλους του από ένα σακί χρυσάφι, λέγοντάς τους να το κάνουν ό,τι θέλουν.

Το σακί δεν είχε το ίδιο μέγεθος για όλους. Άλλοι είχαν μεγάλο σακί κι άλλοι μικρό. Ολονών όμως το σακί είχε μια μικρή μαγική τρύπα, που δεν έκλεινε με τίποτα κι έτσι το χρυσάφι σιγά σιγά έπεφτε απ’ το σακί και χανόταν...

Ο πρώτος δούλος, αντί να σκέφτεται το σακί και πώς να το χρησιμοποιήσει, έμεινε βυθισμένος μέσα στις θύμησες του παρελθόντος του... Είχε περάσει, βλέπετε, πολλά στη ζωή του, κι έμεινε κολλημένος σ’ αυτά... Άφησε λοιπόν το χρυσάφι απ’ το σακί του, μοιραία να χαθεί, χωρίς καν να το προσέξει...

Ο δεύτερος δούλος, αντί να σκέφτεται το σακί και πώς να το χρησιμοποιήσει, συνέχισε να αγχώνεται για το τι θα συμβεί στο μέλλον του... Άφησε λοιπόν το χρυσάφι απ’ το σακί του, μοιραία να χαθεί, χωρίς καν να το προσέξει...

Ο τρίτος δούλος δε σκέφτηκε καθόλου πώς να χρησιμοποιήσει το σακί και ξόδεψε το χρυσάφι του όπου βρήκε, χωρίς να σκέφτεται πως κάποτε αυτό θα τέλειωνε...

Ο τέταρτος δούλος, είχε συνεχώς στο νου του πώς να αξιοποιήσει καλύτερα το χρυσάφι του σακιού, γνωρίζοντας πως κάποτε θα τέλειωνε... Έτσι αξιοποίησε το χρυσάφι που του έδωσε ο αφέντης, με λογικό τρόπο...

Ο πέμπτος δούλος τέλος, όπως και ο τέταρτος, είχε συνεχώς στο νου του πώς να αξιοποιήσει καλύτερα το χρυσάφι του σακιού, γνωρίζοντας πως κάποτε θα τέλειωνε... Ξεκίνησε λοιπόν, χούφτα χούφτα, κι έβαζε το χρυσάφι του στα σακιά αυτών που αγαπούσε, ώσπου το χρυσάφι του τέλειωσε... Τα σακιά αυτών που αγαπούσε όμως, τρύπα δεν είχαν!

Αφέντης της ιστορίας μας, είναι ο ίδιος ο Θεός και το χρυσάφι στο σακί είναι ο χρόνος που μας δίνει για να ζήσουμε. Δεν έχει σημασία πόσο μεγάλο ή μικρό είναι το σακί που μας δίνεται... Για κάποιους είναι μεγάλο και για κάποιους μικρό... Την τρύπα του σακιού δεν μπορούμε να την ελέγξουμε. Έτσι όλοι μας, αργά ή γρήγορα πεθαίνουμε αφού ο χρόνος μας τελειώνει...

Πολλές φορές στη ζωή μας συμπεριφερόμαστε όπως τον πρώτο ή το δεύτερο δούλο: βυθισμένοι στο παρελθόν μας ή στο μέλλον μας, ξεχνάμε το παρόν μας, ξεχνάμε να ζήσουμε. Κι έτσι ο χρόνος που μας απομένει, χάνεται άσκοπα...

Άλλες φορές πάλι συμπεριφερόμαστε όπως τον τρίτο δούλο. Νομίζουμε πως η προσωρινή μας ζωή είναι μόνιμη και παύουμε να έχουμε μνήμη θανάτου. Σπαταλούμε έτσι τις ζωές μας άσκοπα: σε ανούσιες συναντήσεις, σε ανωφελείς εκδηλώσεις, σε άσκοπες δραστηριότητες ...

Υπάρχουν κι αυτοί που συμπεριφέρονται όπως τον τέταρτο δούλο. Έχουν υπόψη τους συνέχεια πως η ζωή είναι λίγη και κάνουν το παν έτσι ώστε να αξιοποιήσουν όσο καλύτερα μπορούν το χρόνο τους...

Από αυτούς τώρα, υπάρχουν κι εκείνοι που ανακαλύπτουν το καλύτερο που μπορούν να κάνουν για να αξιοποιήσουν το χρόνο τους: να τον αφιερώσουν σ’ εκείνους που αγαπούν. Αυτοί μοιάζουν με τον πέμπτο δούλο. Και το μαγικό μ’ αυτούς είναι ότι ακόμη κι αν ο χρόνος τους τελειώσει, ακόμη κι αν το χρυσάφι τους λείψει, ακόμη κι αν πεθάνουν, το χρυσάφι τους είναι μέσα στα σακιά όσων αγάπησαν. Έτσι στην ουσία, δεν πεθαίνουν ποτέ...

 

 

Αφιερωμένο σε δύο πέμπτους δούλους της ζωής μου, τους γονείς μου αλλά και στην κόρη μου, που θέλω να της δώσω όσο περισσότερο απ’ το χρυσάφι μου μπορώ...

 

Μάριος Πανάου