Μην αργείς να βρεθείς με τον εαυτό σου...

Είναι κρίμα για τον εαυτό σου να είσαι στο λάθος στρατόπεδο...

Να είσαι ανάμεσα σ’ εκείνους που αδικούν και να προσπαθείς να πείσεις τους πάντες γύρω σου πως είσαι ένας από τους «καλούς»...

Να προσπαθείς να πείσεις ακόμη και τον ίδιο τον εαυτό σου πως έχεις δίκαιο, βρίσκοντας μια δικαιολογία για τις πράξεις σου...

Προσπαθείς πολύ ... χρειάζεται πολλή προσπάθεια να λες συνεχώς ψέματα και να παριστάνεις πως είσαι κάποιος που δεν είσαι ... Χρειάζεται πολύς αγώνας, να πείσεις τον εαυτό σου ότι πράττεις το καλό, ενώ βαθιά μέσα σου ξέρεις πως σφάλλεις με όσα κάνεις...

Ρώτησες ποτέ τον εαυτό σου, για ποιο πράγμα προσπαθείς ακριβώς;

Πολύ αμφιβάλλω ... Τρέμεις τη συνάντηση με τον εαυτό σου... Δεν αντέχεις να βρεθείς μονάχα εσύ κι ο εαυτός σου...

Και προσπαθείς να γεμίσεις το χρόνο σου... Κάνεις μια πάλη με το χρόνο, προσπαθώντας να τον γεμίσεις με ανούσιες συναντήσεις, ανούσιες δραστηριότητες, δουλειές δευτερευούσης σημασίας... Ο ένας καφές μετά τον άλλο ... Η μια δουλειά μετά την άλλη ... Η μια εκπομπή μετά την άλλη ... Κι αν σταματήσουν αυτά, το ένα τσιγάρο μετά το άλλο ... το ένα ποτό μετά το άλλο ...

Ξέρεις όμως, είναι μια άνιση μάχη... Αναπόφευκτα, κάποτε θα βρεθείτε αντάμα μόνοι σας, εσύ κι ο εαυτός σου ... Στο κρεβάτι του πόνου, σ’ ένα γηροκομείο, σ’ ένα νοσοκομείο, σ’ ένα απροσδόκητο ατύχημα, στο κρεβάτι που θ’ αφήσεις την τελευταία σου πνοή ...

Κι εκεί ο εαυτός σου θα σου πει: «Τόσα χρόνια ήθελα μια συνάντηση μαζί σου ... Να σε βάλω στο σωστό δρόμο ... Με απέφευγες... Γιατί αδικείς; Άργησες τώρα...»

Ξέρεις, τώρα που το διαβάζεις αυτό, ακόμη έχεις χρόνο. Δέξου τη συνάντηση και μπες στο σωστό στρατόπεδο!