Οι πρόσφυγες, δε χωράνε πουθενά...

Κύπρος, 14 Αυγούστου 1974 ...

 

- Ήρθαν οι Τούρκοι. Πρέπει να φύγουμε. Ετοίμασε τη βαλίτσα...

- Μα θα επιστρέψουμε... Όταν φύγουν θα επιστρέψουμε...

- Ετοίμασε τη βαλίτσα!

- Και τι να βάλω στη βαλίτσα; Τι να χωρέσει; Θα χωρέσει τις αναμνήσεις μου; Θα χωρέσει το σπίτι μου; Θα χωρέσει το χωριό μου; Θα χωρέσει τους δικούς μου; Θα χωρέσει τη ζωή μου; Χωράει η ζωή σε μια βαλίτσα; Δε χωράει...

- Βάλε ό,τι μπορείς... Βάλε και τη φωτογραφία μας ...

- Η φωτογραφία, το μόνο που απέμεινε ... Μια ορθογώνια εικόνα ... Ο νεκρός άντρας ... Ο αγνοούμενος πατέρας... Το εξαφανισμένο παιδί ... Η βιασμένη γυναίκα... Τι να χωρέσει μια ορθογώνια εικόνα; Χωράει αγκαλιές και φιλιά; Χωράει αναμνήσεις; Χωράει λύπες και χαρές; Χωράει το χρόνο που περάσαμε μαζί; Χωράει την αθωότητα; Δε χωράει ...

- Έλα ... Θα στήσουμε τη ζωή μας και πάλι ... Στην προσφυγιά ... Σ' αυτό το αντίσκηνο ... Σ' αυτόν τον προσφυγικό συνοικισμό ... Σ' αυτό το σπίτι ... Σ' αυτό τον τόπο ... Θα κτίσουμε και μια εκκλησία στον Άγιο του χωριού μας, τον Άγιο Σπυρίδωνα ...

- Και; Για δες το αντίσκηνο ... Για δες τον προσφυγικό συνοικισμό ... Για δες το σπίτι ... Για δες τον τόπο ... Για δες την εκκλησιά ...  Είναι ο δικός σου τόπος; Είναι δική σου η εκκλησιά; Χωράει μέσα τη ζωή σου; Δε χωράει ... Η ζωή μας πια, δε μας χωράει ... Οι πρόσφυγες, δε χωράνε πουθενά ...

 

Μάριος Πανάου