Παίρνω ένα ποδήλατο...

Τροχάδι στο δρόμο επάνω - κάτω ... Η κόρη μου, να προσπαθεί να ισορροπήσει στο ποδήλατο κι εγώ εκεί δίπλα, φρουρός σε κάθε πετάλισμα... Ο ενθουσιασμός της που επιτέλους τα κατάφερνε; Απερίγραπτος... Το χαμόγελό της; Ο ήλιος της μέρας μου, τα άστρα της νύκτας μου...

Την έμαθα να κάνει ποδήλατο στην ίδια γειτονιά που είχα μάθει κι εγώ... Ποδηλατούσε και ταυτόχρονα της έκανα ξενάγηση τόσο στον τόπο, όσο και στο χρόνο... Ταξίδι στο παρελθόν ... Στο παρελθόν μου... Στις ρίζες της ... "Να ... εκεί παίζαμε βόλους με τους φίλους μου... Εκεί έπεσα για πρώτη φορά κάτω απ' το δικό μου ποδήλατο... Εσύ να προσέχεις... Να 'χεις έτοιμα τα πόδια σου να πατήσεις αν χρειαστεί... Αυτό είναι το πάρκο που ερχόμουνα μικρός κι έπαιζα μπάλα... Εδώ παλιά, σπίτια δεν υπήρχαν ... Θυμάμαι μικρός βοσκούς να περνάνε με τα κοπάδια τους απ' εδώ... Ήταν χωράφια..."

Ταξίδευε και ταξίδευα κι εγώ... Χιλιάδες αναμνήσεις ξεπηδούσαν από κάθε γωνιά εκείνης της γειτονιάς... "Είχα ωραία παιδικά χρόνια" σκέφτηκα και χαμογέλασα ...

Ξαφνικά η κουβέντα μας γύρισε στον παππού, που πρόσφατα έφυγε ... "Ξέρεις, ο παππούς σου μου έδειξε πώς να κάνω ποδήλατο... Θυμάσαι τον παππού σου;" τη ρώτησα κι έγνεψε καταφατικά... Ένιωσα προς στιγμή να είμαι εγώ το παιδί που ποδηλατούσε και στη θέση μου βρισκόταν ο μπαμπάς μου...

Επιστροφή στο τώρα ... Η κόρη μου ανέπτυσσε ταχύτητα ... Έπρεπε να τρέξω να την προλάβω ... "Παίρνω ένα ποδήλατο και φεύγω για τ' αδύνατο" έλεγε ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια, ένα από τα πρώτα που της είχα μάθει... Και τώρα την έβλεπα μπροστά μου, εκείνο το μικρό νεογέννητο κοριτσάκι των 3 κιλών κι 100 γραμμαρίων, μεγάλο κορίτσι τώρα, να ποδηλατεί, γεμάτη χαρά και θάρρος, και ν' αναπτύσσει ταχύτητα... "Να φύγεις για τ' αδύνατο, καρδιά μου" συλλογίστηκα... "Έτσι να 'ναι κι η ζωή σου"...

Ξέρετε, είναι ευλογία να είσαι γονιός ... Ακόμη μεγαλύτερη ευλογία όμως, είναι να αφιερώνεις χρόνο στο παιδί σου ... Σε βοηθάει αυτό να ταξιδέψεις πίσω στα νοσταλγικά χρόνια της παιδικής σου ηλικίας... Να φέρεις άλλη μια φορά στο μυαλό σου το δικό σου μπαμπά, που τώρα σε βλέπει απ' τον ουρανό ... Ακόμη περισσότερο όμως, σε βοηθάει να κτίσεις όμορφες αναμνήσεις μαζί με το παιδί σου, αναμνήσεις που θα του έρχονται στο νου σαν κάνει κάποτε, τα δικά του "ταξίδια στο χρόνο" ...

 

Μάριος Πανάου