Η ανάγκη για καταξίωση στα μάτια των άλλων, είναι φυλακή...

Ενδιάμεσο στάδιο προς την αυτοπραγμάτωσή μας είναι κι η καταξίωσή μας στα μάτια των άλλων. Θα έλεγα πως είναι ένα, κυρίως, εφηβικό στάδιο, που παρατείνεται και παρατείνεται, διότι είναι, ίσως, το πιο θελκτικά κι εθιστικά "δύσβατο και δύσκολο" στάδιο, που πολλοί δεν το ξεπερνούν και παραμένουν, εκεί, μέχρι και τον θάνατό τους. Κι εξηγώ: αν δεν συνειδητοποιήσεις τον σκοπό, το εσωτερικό σου κίνητρο και τον λόγο, που πράττεις ή λες κάτι, αν δεν αντιληφθείς πως με το να προσδοκάς, διαρκώς, γι' ανταμοιβή σου... την αναγνώριση και τον θαυμασμό των άλλων, αυτό που πετυχαίνεις είναι μια εθιστική ανακύκλωση κι ένα διαρκές γαύγισμα του σκύλου του Pavlov, δεν πρόκειται να προχωρήσεις και ν' απεξαρτητοποιηθείς από αυτήν την ανάγκη. Διότι κάθε ανάγκη έχει και τον κορεσμό της κι η όποια βουλιμική "επιμονή", δεν οδηγεί... παρά στην αυτοκαταστροφή. Απλά, εδώ, η εξάρτηση, που δημιουργείται είναι τέτοια, που αυτοεγκλωβίζεσαι μέσα στον κύκλο της, αναμένοντας την ανταμοιβή σου, στερώντας από τον εαυτό σου τη δυνατότητα να προχωρήσεις προς τον απόλυτο εξευγενισμό τής ύπαρξής σου, την αυτοπραγμάτωσή σου, η οποία θα σου ανοίξει ορίζοντες τέτοιους, που θα φτεροκοπά η ψυχή σου, χωρίς να έχει την ανάγκη τής επίδειξης, χωρίς ν' αναμένει χειροκροτήματα, χωρίς να προσδοκά χαμόγελα, για να χαμογελάσει, χωρίς να περπατά με πατερίτσες, χωρίς να την ταΐζουν άλλα χέρια, χωρίς να την ντύνουν άλλα γούστα.

 

Κουμέττος Κατσιολούδης