Τα αλάνια της οθόνης ...

Με κούρασαν οι οθόνες… Το τετράγωνό τους σχήμα τετραγωνίζει την πολυμορφία του ανθρώπινου είναι. Πόσο άθλια συνθλίβουν οι οθόνες τον μαγικό συντονισμό και των πέντε αισθήσεων; Πώς μπορείς εσύ, που κρύβεσαι πίσω από την οθόνη, να κτίζεις μιαν ανθρώπινη επαφή, με θεμέλιο ένα άψυχο αντικείμενο; Σε σένα μιλάω, πανέξυπνο «αλάνι της οθόνης!» Έμαθες να σε γεμίζει το τετράγωνο πλαίσιο, έγινες ένα με τις ψεύτικες πραγματικότητες που φιγουράρουν στις οθόνες. Πώς να ακούσεις το αληθινό γέλιο, να πιάσεις στοργικά ένα χέρι που το έχει ανάγκη, , να δώσεις αγάπη, να πάρεις αγάπη, με μια αυθεντική αγκαλιά; Έχεις συνηθίσει τον κόσμο αυτό και κάπου σε βολεύει. Γίνανε οι οθόνες για σένα αλάνες και δρόμοι για να συναντάς περαστικούς ανθρώπους. Να συναντάς τελικά κρυμμένους ανθρώπους, που όπως και εσένα υποδύονται τα «αλάνια της οθόνης.»
Με κούρασαν τα πληκτρολόγια… στις αλάνες της οθόνης δεν τρέχεις, δεν ξεχύνεσαι με ορμή, χείμαρρος πραγματικός των νιάτων σου, να ξεχειλίσεις τα συναισθήματά σου, παρέα με τα άλλα αλάνια. Να γελάσεις δυνατά, να μιλήσεις, μέχρι να σε λούσει το φεγγαρόφωτο. Μες στις αλάνες της οθόνης, κτυπάς απλά και μηχανικά ένα πληκτρολόγιο. Δεν μιλάς, δεν ακούγεσαι, ακούς τον μονότονο ήχο των λέξεων, στο κτύπημα των πλήκτρων. Χάνεις τους ήχους, την αμεσότητα της αλάνας, που κάποτε σε περίμενε να σε ενώσει με τα άλλα αλάνια. Χάνεις τον ήχο του γέλιου και τον βρίσκεις σε εικονικά σύμβολα, που δεν έχουν πνοή. Μα η πνοή της αλάνας, που έτρεφε και τη δική σου, καταρρέει άδικα μεσ’ από τη γλώσσα των greeklish, που αποσιωπά τη βραχνή σου φωνή. Μια φωνή που στις αλάνες θ’ αντηχούσε με μαγκιά, θα μοίραζε φλερτ ντόμπρο και αληθινό. Βλέμματα αυθεντικά, να μεταδίδουν κατευθείαν τον ερωτικό παλμό. Τι να κάνεις τις καρδούλες και τα φιλάκια που στέλνεις μέσω της οθόνης «αλάνι της οθόνης;»
Άλλαξαν οι καιροί, θα μου πεις, «αλάνι της οθόνης.» Να σου πω, κάπου με κούρασε κι αυτή η αλλαγή. Φλερτάρεις ψηφιακά, διαδικτυακά. Ένα πάτημα κουμπιού, ολάκερο συναίσθημα. Πώς γίνεται; Εφτά λέξεις γραμμένες στα greeklish, υποσχέσεις ολάκερες. Η οθόνη γελάει με την κατάντια σου. Γελάει με αυτούς που την έχουν σαν φρούριό τους, δήθεν απόρθητο. Γελάει γιατί τελικά πίσω από αυτήν το μόνο συναίσθημά σου που ευδοκιμεί είναι ο φόβος. Στο παίζει φίλη, αλλά στην τελική εχθρός σου είναι!
Βγες έξω «αλάνι της οθόνης!» Ζήσε και κάνε πράξεις, μην πατάς μόνο κουμπιά! Πες αυτά που νιώθεις, μην τα πληκτρολογείς! Ζήσε στις πραγματικές αλάνες, φλέρταρε κοιτάζοντας το φως των ματιών και όχι της οθόνης, που είπαμε, ακόμα κι αυτή η ίδια, γελάει μαζί σου. Η ζωή, αλάνι της οθόνης, βρίσκεται εκεί έξω, στις αλάνες της ζωής και όχι σε οθόνες, πληκτρολόγια και greeklish!
Η ζωή βρίσκεται στην κίνηση και στις πράξεις και έχει σχήμα ζωηρό. Έχει το σχήμα της καρδιάς, που πρέπει να δώσεις ,έχει το φως της ψυχής που πρέπει να δώσεις. Κανένα τετράγωνο σχήμα οθόνης δε θα σε αφήσει να ζήσεις, κανένα φως οθόνης δε θα σε αφήσει να ζήσεις όπως πρέπει, να ονειρευτείς και πάνω απ’ όλα να κάνεις αυτά που ονειρεύεσαι πραγματικότητα. Βγες έξω λοιπόν… Σε περιμένω… μα όχι για πολύ!

Μαρία Κολάνη