Εσένα ποιο είναι το "δεντρόσπιτό" σου;

«Θα ‘θελα να ‘χα ένα δεντρόσπιτο, ψηλά, πάνω στο πιο ψηλό δέντρο του κόσμου ... Τόσο ψηλό που να ξεπερνούσε τα σύννεφα... Κάτι σαν τη φασολιά του Τζακ... Και να ζω εκεί πάνω, μακριά απ’ όλους κι απ’ όλα ...»

«Κι εγώ θα ‘θελα να ‘μουν φαροφύλακας ... Να ζω σ’ ένα μικρό σπιτάκι, δίπλα από το φάρο μου, σε μια βραχονησίδα επάνω... Μακριά απ’ όλους κι απ’ όλα...»

«Αμ εγώ; Σ’ ερημονήσι θα ‘θελα να ‘μουν... Ένα ερημονήσι αλαργινό, σαν εκείνα που αφήνουν τους παίκτες του Survivor… Να είμαι εγώ κι ο εαυτός μου εκεί ... Κανένας άλλος!»

Τι να κάνουμε όμως που είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί τέτοιο δεντρόσπιτο, τέτοιος φάρος ή τέτοιο ερημονήσι; Τι να κάνουμε που ζούμε σ’ ένα κόσμο όπου ό,τι και να μας συμβαίνει, υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που μας αγαπούν και τους αγαπάμε και που δεν μπορούμε μακριά ο ένας απ’ τον άλλο;

Καλοκαιρινή βραδιά έξω στη βεράντα ... Ολόδροσο αεράκι να σε χαϊδεύει...  Χορταστικό βραδινό ... Επιτέλους ξεκούραση ... Ήσυχη γειτονιά ...  Στιγμές χαλάρωσης με άτομα αγαπημένα ... Σε χαιρετάνε οι γείτονες ενώ πάνε βόλτα...  Και ξαφνικά καταλαβαίνεις, πως αυτό είναι το δεντρόσπιτό σου, ο φάρος σου, το ερημονήσι σου ... Αποστασιοποιείσαι από όσα σε βασανίζουν στη ζωή, κι απλά απολαμβάνεις τη στιγμή!

Ο καθένας οφείλει να βρει και να χρησιμοποιεί όσο πιο συχνά γίνεται, το δικό του «δεντρόσπιτο», το δικό του «φάρο», το δικό του «ερημονήσι» ... Κι αυτά δεν είναι «αλλού»... Εδώ που ζούμε είναι ... Στη ζωή από την οποία θέλουμε να ξεφύγουμε, χωρίς όμως να είναι δυνατό να πράξουμε κάτι τέτοιο ... Είναι πολλά στη ζωή μας που δεν μπορούμε να τ’ αλλάξουμε... Είναι πολλά άσχημα που αναγκαστικά πρέπει να τα ζούμε, ή να τα ζήσουμε ... Το χρωστάμε λοιπόν στον εαυτό μας, να τον «ταξιδεύουμε», όσο πιο συχνά γίνεται και να μάθουμε απλά ν’ απολαμβάνουμε τη στιγμή!

 

Μάριος Πανάου