Αναμμένα κεριά...

Ο δάσκαλος μπήκε στην αίθουσα κρατώντας ένα κερί ...

- Ποιος είναι ο σκοπός αυτού του κεριού; ρώτησε...

- Ν' ανάψει, απάντησε ένας μαθητής.

- Γιατί ν' ανάψει; συνέχισε τις ερωτήσεις ο δάσκαλος...

- Για να φωτίσει καλύτερα το χώρο γύρω του, αποκρίθηκε μια μαθήτρια...

- Και πώς ανάβει; ρώτησε ο δάσκαλος, ενώ ορισμένοι μαθητές κρυφογελούσαν, σκεπτόμενοι πως οι ερωτήσεις του δασκάλου τους είναι γελοίες...

- Χρειάζεται φωτιά, είπε μια άλλη μαθήτρια...

- Και για να σβήσει, τι χρειάζεται; συνέχισε τις ερωτήσεις ο δάσκαλος...

- Να καεί το φυτίλι του, απάντησε ένα παιδί...

- Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι;

- Να βραχεί με νερό, να φυσήξει άνεμος, να λείψει τ' οξυγόνο... συμπλήρωσε ένα άλλο παιδί.

- Και, μπορούμε ν' ανάψουμε πάλι το κερί αν η φλόγα του σβήσει;

- Εξαρτάται από την αιτία, ανέφερε ένα παιδί... Αν για παράδειγμα λείψει το φυτίλι, αν δηλαδή λιώσει όλο το κερί, τότε πώς να το ανάψεις; συνέχισε το παιδί...

- Σωστά... Αν σβήσει για άλλο λόγο; Μπορεί ν' ανάψει και πάλι;

- Βεβαίως! αναφώνησαν οι μαθητές...

- Θα μπορούσε το κερί ν' ανάψει με μια από τις αιτίες που το έσβησαν; Για παράδειγμα, θα μπορούσε το κερί ν' ανάψει αν το φυσήξουμε ή με νερό; συνέχισε τις ερωτήσεις ο δάσκαλος...

- Φυσικά και όχι! απάντησε ένας μαθητής ενώ αρκετά παιδιά γελούσαν με όσα άκουγαν...

- Πολύ ωραία! αναφώνησε ο δάσκαλος... Μπορεί να θεωρήσατε γελοίες τις ερωτήσεις που σας έκανα... Ήθελα όμως να σας δείξω κάτι, είπε ο δάσκαλος και συνέχισε...

Το κερί, είσαστε εσείς... Εμείς όλοι μας...

Η ζωή μας έχει ένα σκοπό, όπως και το κερί έχει ένα σκοπό, ν' ανάψει και να φωτίσει το χώρο γύρω του ... Έτσι και σ' εμάς, σκοπός μας είναι ν' "ανάψουμε" και να "φωτίσουμε" με το φως μας, τον κόσμο γύρω μας...

Το κερί ανάβει με φωτιά... Δεν μπορεί ν' ανάψει μόνο του ... Έτσι κι ο άνθρωπος δεν οφείλει την ύπαρξή του και τη "φλόγα" του στον εαυτό του... Υπάρχουν γονείς που τον έχουν γεννήσει... Που του έδωσαν αγάπη, φροντίδα, συμβουλές ... Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που επίσης μας τα προσφέρουν αυτά ... Οι φίλοι μας, οι δάσκαλοί μας, οι συγγενείς μας... Όλα αυτά, είναι η "φωτιά" που ανάβει το δικό μας κερί ... Με τη "φωτιά" μας, μπορούμε να φωτίσουμε τον κόσμο γύρω μας με τα έργα μας ... Μπορούμε ν' ανάψουμε τη "φωτιά" άλλων ανθρώπων... Η φωτιά μας είναι η δική μας προσπάθεια, οι δικές μας ικανότητες, τα δικά μας έργα, η αγάπη μας, η φροντίδα μας...

Κάθε κερί έχει το δικό του μέγεθος ... Άλλο μεγάλο, με μπόλικο φυτίλι, άλλο μικρό... Έτσι και οι ζωές μας... Άλλος ζει πολλά χρόνια ή έχει πολλά εφόδια στη ζωή... Άλλος ζει λίγα χρόνια ή έχει λίγα εφόδια στη ζωή ... Όλοι όμως μπορούμε ν' "ανάψουμε"... Μόλις όμως λείψει το "φυτίλι" μας, αυτό ήταν ... Δεν μπορούμε ν' ανάψουμε ξανά...

Κάθε κερί όμως, μπορεί να σβήσει και πριν λείψει το φυτίλι του, όπως είπατε ... Έτσι και οι άνθρωποι, μπορούν να "πεθάνουν" πριν πεθάνουν... Το κερί μπορεί να σβήσει φυσώντας το, μπορεί να σβήσει από έλλειψη οξυγόνου, μπορεί να σβήσει με το νερό... Έτσι και ο άνθρωπος, μπορεί να "πεθάνει" πριν πεθάνει ... Να "πέσει", να απογοητευτεί, να πληγωθεί, να αποτύχει, να αποχωριστεί ... Η ζωή μας είναι μια σειρά μικρών "θανάτων"...

Εύστοχα όμως αναφέρατε, πως το κερί θα μπορούσε ν' ανάψει και πάλι... Να βρεθεί σε περιβάλλον με οξυγόνο και ν' ανάψει ... Να χρησιμοποιήσει πάλι φωτιά και ν' ανάψει... Να στεγνώσει και να μπορεί και πάλι ν' ανάψει ... Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους ... Μετά από κάθε μικρό "θάνατο", μπορούν και πάλι ν' "ανάψουν", ν' αναγεννηθούν...

Τέλος, σας ρώτησα αν μπορούμε ν' ανάψουμε το κερί φυσώντας το ή ρίχνοντάς του νερό... Ορισμένοι γελάσατε κι όλοι απαντήσατε αρνητικά... Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους... Δεν μπορείς ν' "ανάψεις" και πάλι, έχοντας μέσα σου αρνητικά συναισθήματα... Δεν μπορείς ν' "ανάψεις" με το μίσος, την απελπισία, την κατάθλιψη, την κακία... Μπορείς ν' "ανάψεις" με την αγάπη, τη συγχώρεση, την καλοσύνη, την αλληλοβοήθεια, τα όνειρα...

Έτσι κι εσείς, ν' "ανάψετε" στη ζωή σας όσο περισσότερο μπορείτε! Κι αν κάτι σας "σβήσει", βρείτε και πάλι τον τρόπο ν' ανάψετε τη φλόγα μέσα σας, εκπληρώνοντας το σκοπό για τον οποίο ζείτε!

 

Μάριος Πανάου