Στον ήλιο, δίχως "ήλιο" ...

Καθόταν στον ήλιο, δίπλα από τη θάλασσα... Ας ήταν κι αυτός ο ήλιος ... Αφού ο άλλος "ήλιος" του, δεν ήταν εκεί...

Κάθε απόγευμα, μετά τη δουλειά... Ήταν γι' αυτόν ιεροτελεστία. Ο τρόπος να φορτίσει τις μπαταρίες του. Ο τρόπος να προστατέψει τον εαυτό του...

Ο ήλιος χαΐδευε το πρόσωπό του. Ο ήχος της θάλασσας τρεμόπαιζε στ' αυτιά του.

"Μισό ποτήρι κόκκινο ξηρό κρασί" έλεγε πάντοτε στο σερβιτόρο ... Ήξερε πως μισό ποτήρι κόκκινο ξηρό κρασί, ήταν ευεργετικό και για την καρδιά και για την πίεση... Κι αυτός είχε μια καρδιά διαλυμένη... Μια καρδιά που την είχε προσφέρει και την τσαλαπάτησαν... Και είχε πολλά που τον πίεζαν... Υπερβολικά πολλά...

Άνοιξε το κινητό, ενώ περίμενε το φαΐ... Είδε μια φωτογραφία της μαζί του... "Τι να τρως άραγε τώρα; Μεθαύριο σου υπσσχέθηκα μπιφτέκι... Πρέπει να σταματήσω να πάρω ψωμάκια... Καλή σου όρεξη άγγελέ μου!" μονολόγησε...

Ήρθε το φαΐ ... Διατροφή, όσο το δυνατόν πιο υγιεινή, αλλά και εύγευστη... Το σημερινό μενού ήταν σάντουιτς με τόνο...

Το έφαγε με μεγάλη ευχαρίστηση! Μακάρι να μπορούσε να φάει κι άλλο... Η λαιμαργία μέσα του, μέσα από τις στενοχώριες, είχε ξυπνήσει για τα καλά... Οι στενοχώριες είναι εκείνες που ξυπνάνε την πολυφαγία... Προσπαθείς με το φαΐ, να γεμίσεις το κενό που έχεις μέσα σου, να κλείσεις τις πληγές...

Όχι όμως ... Άντεξε και σήμερα! Ζήτησε το λογαριασμό κι αμέσως μετά ξεκίνησε για το γυμναστήριο...

Στο δρόμο σκόρπιες σκέψεις ... Δεν πέρασε και λίγα ... Τι να κάνει το παιδί του άραγε; Τι να της λένε; Θα ρωτάει "πού είναι ο μπαμπάς;"... Αλλά δεν του την έδινε στο τηλέφωνο. "Θα σ' ακούσει και θα την αναστατώσεις", τάχα ... "Κι αφού αναστατώνεται γιατί δε μ' αφήνεις να τη βλέπω περισσότερο;" πρόλαβε κι είπε μια φορά κι αμέσως μετά του έκλεισε το τηλέφωνο...

Σχημάτισε τον αριθμό της. Ήθελε απλά ν' ακούσει έστω τη φωνή του παιδιού... Καμία απάντηση ως συνήθως...

"Υπομονή μέχρι μεθαύριο... Θα μπορέσω να σε δω τρεις ώρες" σκέφτηκε, μα ύστερα σκέφτηκε κάτι καλύτερο... "Θα πάω από το νηπιαγωγείο αύριο... Έτσι, με πρόφαση πως θα ρωτήσω για το παιδί... Θα της πάρω κι ένα γλειφιντζούρι..." Σκέφτηκε το χαμόγελο που θα έκανε η μικρή μόλις τον έβλεπε. Την έβλεπε στο μυαλό του να φωνάζει "μπαμπά!" και να τρέχει στην αγκαλιά του...

Έφτασε στο γυμναστήριο... Πήγαινε μ' ένα φίλο του εκεί... Ήταν μεγάλη βοήθεια... Τον βοηθούσε να ξεχνιέται... Όπως και ο δρόμος...

Δρόμος ... Μπόλικος δρόμος... Ολόκληρα χιλιόμετρα τροχάδι... Η καρδιά του να σπάει ... Ο ιδρώτας να τρέχει ακατάπαυστα ... Να τον πονάει το στομάχι του απ' την κούραση ... Μα εκείνος να σφίγγει τα δόντια και να συνεχίζει να τρέχει... Να τρέχει λες και θέλει να ξεφύγει από κάτι... Από τη ζωή που ζει ίσως; Να τρέχει λες και θέλει να ξεπεράσει κάποιον... Τον πόνο; Την αδικία; "Θα αντέξω" σκεφτόταν, χωρίς όμως ν' αναφέρεται στο τροχάδι, αλλά σε όσα του συνέβαιναν ... Το ίδιο και με τα βάρη μετά... Πάντα έβαζε κάτι παραπάνω απ' την προηγούμενη φορά ... "Θα αντέξω!" έλεγε μέσα του... Και άντεχε...

Όπως άντεξε και στη ζωή του... Το γυμναστήριο τέλειωσε... Φρόντιζε κάθε μέρα να ξεθεώνεται στην κούραση, για να τον παίρνει γρήγορα ο ύπνος σαν επέστρεφε σπίτι ...

Σπίτι ... Από το γυμναστήριο του σώματος, σ' εκείνο της ψυχής... Έπρεπε εκείνη την "αποθήκη" με τις παλιατζούρες, να τη μετατρέψει σε "σπίτι" ... Σ' ένα χαρούμενο σπίτι για εκείνον και την κόρη του, όσο και να την έβλεπε ...

Έρημο το σπίτι χωρίς το παιδί ... Αδειανό το κρεβάτι της... Τα παραμύθια της, ανέγγιχτα στη βιβλιοθήκη ... Πάνω στο χαλί, ακόμη σκορπισμένα τα παιχνίδια της ... Δεν ήθελε να τα φυλάξει... Ήθελε να είναι εκεί σκορπισμένα, να τη θυμίζουν αλλά και να την περιμένουν...

Στη βιβλιοθήκη, μια φωτογραφία της... Μια απ' τις πολλές ... απ' τις εκατοντάδες φωτογραφίες που είχε μαζί της ... Φρόντισε να τραβήξει τόσες, ώστε να τη ζει, έστω και μέσα απ' αυτά τα χάρτινα ορθογώνια που λέγονται φωτογραφίες ...

"Καληνύκτα, ψυχή μου... Σ' αγαπώ! Να το ξέρεις!" της είπε...

"Και θα αντέξω! Στο υπόσχομαι!" είπε στο τέλος...

Άναψε το καντήλι ... Έτσι έκανε πάντοτε... Ακόμα κι όταν ήταν μαζί της... Της είχε μάθει να λένε προσευχή μαζί... Της άρεσε να γεμίζει το καντήλι με λάδι... "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό" μονολογούσε ... "Να την προσέχεις! Μ' ακούς; Να την προσέχεις" τέλειωσε...