Δεν μπορείς να κερδίσεις τη μάχη με τη συνείδηση ...

Ό,τι και να πράττεις, δεν μπορείς να πηγαίνεις ενάντια στη συνείδησή σου ...

Τι ονομάζουμε "συνείδηση"; Εγώ το αντιλαμβάνομαι ως έναν εσωτερικό μηχανισμό που ελέγχει αν όσα πράττεις είναι συμβατά με το σύνολο των πεποιθήσεών σου και της ιεράρχησης που έχεις κάνει μέσα σου για τα πράγματα που αξίζουν για σένα...

Πολλές φορές στη ζωή, αυτά που πράττεις έρχονται σε σύγκρουση με τη συνείδησή σου. Σ' αυτή την περίπτωση τι γίνεται;

1. Αν έχεις καλή επαφή με τη συνείδησή σου, τότε αυτόματα η συνείδησή σου θα σου υποβάλει τι πρέπει να πράξεις... Εκείνη την ώρα έχεις επιλογή να δεχτείς και να εφαρμόσεις όσα σου υποβάλλει η συνείδησή σου ή να αναδιαμορφώσεις μέσα σου το σύνολο και την ιεράρχηση των αξιών σου, ώστε η συνείδησή σου να είναι συμβατή μ' αυτό που θες να πράξεις.

2. Αν η φθορά στη σχέση σου με τη συνείδησή σου έχει προχωρήσει, δε θα έχεις καλή επαφή μ' αυτήν. Αυτόματα τότε θα πράξεις κάτι που έρχεται ενάντια στις αξίες που κάποτε είχες και στην ιεράρχησή τους από εσένα.

 

Στην πράξη τι σημαίνουν τα πιο πάνω; Σημαίνει πως οι άνθρωποι οδηγούνται στο κακό, αναπτύσσοντας έναν εκ των δύο πιο κάτω μηχανισμών άμυνας, για ν' αντιμετωπίσουν τη σύγκρουση με τη συνείδησή τους:

1. Βρίσκουν δικαιολογίες για την πράξη τους, προσπαθώντας να πείσουν ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό τους και το στενό τους περιβάλλον για την "ορθότητα" της πράξης τους, όσο λανθασμένη κι αν είναι αυτή.

2. Αποφεύγουν να μείνουν μόνοι/ες με τον εαυτό τους. Βρίσκονται σε μια ατέρμονη προσπάθεια να γεμίσουν το χρόνο τους με πράγματα εν πολλοίς ανούσια, ή ακόμη καταφεύγουν στη χρήση εξωτερικών προς τον εαυτό τους τρόπων για να αποφύγουν τη συνάντησή τους με τον εαυτό τους και τη συνείδησή τους: ηρεμιστικά / αντικαταθλιπτικά, αλκοόλ, άλλες ψυχοτρόπες ουσίες ή εθισμοί ...

Και στις δύο πιο πάνω περιπτώσεις, με μια λέξη έχουμε ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ. Υποκρισία προς τους άλλους αλλά και προς τον ίδιο τον εαυτό μας! Το συμπέρασμα ποιο είναι; Πως και στις δύο περιπτώσεις, αυτός που κάνει κακό, καταστρέφει τον ίδιο τον εαυτό του!

Στην πρώτη περίπτωση, η συνεχής υποκρισία σ' αλλοτριώνει τόσο πολύ εσωτερικά που καταλήγεις να πράττεις το ένα κακό πάνω στο άλλο, τη μια αδικία πάνω στην άλλη, χάνοντας κάθε επαφή με την πραγματικότητα, με τη συνείδησή σου, αλλά και κτίζοντας ανούσιες, ψεύτικες σχέσεις με τους γύρω σου. Δίνεις υπερβολική σημασία στη δημιουργία και διατήρηση μιας εικόνας για τον εαυτό σου που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα και καταντάς δέσμιος/α αυτής της εικόνας, κάνοντας το παν για να την εξυπηρετήσεις, αντί να δεις με ειλικρίνεια και διάθεση αυτοδιόρθωσης τον εαυτό και τη ζωή σου.

Στη δεύτερη περίπτωση, που αποτελεί συνέχεια της πρώτης, έχεις φτάσει πλέον σ' αδιέξοδο. Αντιδράς με ακραίο θυμό, επιθετικότητα, βία κι εκδικητικότητα προς όποιον αποπειράται να σε φέρει σ' επαφή με την πραγματικότητα. Αναγνωρίζεις πως έχεις ένα τεράστιο κενό μέσα σου, απόρροια της συνεχούς έλλειψης επικοινωνίας με τον εαυτό σου. Δεν αντέχεις να μένεις μόνος/η. Έχεις κάνει πλέον τόσα πολλά που η όποια ευκαιρία επαφής με τη συνείδησή σου, πονάει πολύ ... Δεν ξέρεις όμως πώς να καλύψεις το κενό αυτό και δεν υπάρχει τρόπος να το καλύψεις μέσα από το δρόμο του ψέματος που έχεις πάρει ... Ματαιότητα, συγκρούσεις, κατάρρευση εσωτερική ενώ μετά μανίας προσπαθείς να συντηρήσεις την εξωτερική σου εικόνα, είναι η μοιραία πορεία σου...

 

Είμαστε συγκοινωνούντα δοχεία, βλέπεις, οι άνθρωποι... Το πραγματικά καλό που θα κάνεις, είναι ωφέλιμο όχι μόνο στο δέκτη της καλής πράξης αλλά και στο δότη. Το δε κακό που θα κάνεις, δεν είναι βλαβερό μονάχα στο θύμα, αλλά και στο θύτη και σε όποιον αντιλαμβάνεται το κακό και δεν κάνει τίποτα για να το εμποδίσει ...

Η δε συνείδησή μας, είναι ο σωλήνας εκείνος που ενώνει τα δύο δοχεία... Μείνε σ' επαφή μαζί της...

 

Μάριος Πανάου