Ξαναγεννιέμαι

Ξαναγεννιέμαι…! Μέσα από τους μικρούς θανάτους, που πέρασαν και προσπέρασαν τη ζωή μου, αλλά μου υποσχέθηκαν πως θα με κάνουν πιο δυνατή. Μπορεί να με σκότωσαν και να με διέλυσαν, μα μου άφησαν κατάλοιπα, τη γεύση της Ανάστασης, της Ανατολής, μετά από τις πιο σκοτεινές νύχτες. Το σκότος τους αυτό, μου’ δωσε όπλα τη διαύγεια και την καθαρότητα του μυαλού, την ικανότητα να αναγνωρίζω, να ξεχωρίζω, να εκτιμώ, ν’ απαξιώ.
Ξαναγεννιέμαι…! Δε μαζεύω τις στάχτες μου σαν άλλος φοίνικας και ξαναδημιουργούμαι. Συλλέγω τα λάθη μου, τα συναρμολογώ και φτιάχνω μιαν άλλη ζωή, νέα, και ο μικρός θάνατος που μεσολαβεί, η πτώση, είναι η αφετηρία, για κάτι πιο καλό, που ίσως ταιριάζει καλύτερα σε μένα. Γιατί κι εγώ είμαι διαφορετική, πιο γενναία, και χρειάζομαι ξεκινήματα πιο δυνατά, πιο θαρραλέα.
Ξαναγεννιέμαι…! Πρέπει και θα καταφέρω να συνυπάρξω στο χάος αυτό που επικρατεί τριγύρω μου. Να προλάβω τη ρευστότητα της ζούγκλας εποχής μας. Να φτιάξω γέφυρες επικοινωνίας με τους πιο αλλοπρόσαλλους ανθρώπους, αλλά και τους πιο καλούς, που ίσως κρύβονται σε μαγικά προσωπεία, γιατί τα κατεστημένα τους θέλουν αυστηρούς και μοναχικούς. Κι αυτοί ίσως χρειάζονται να ξαναγεννηθούν και να καταλάβουν πως κανένα προσωπείο δεν κρύβει τη γύμνια της ψυχής, τα ερείπια ενός δικού τους θανάτου, που πρέπει με την αγάπη να ανεγερθούν.
Ξαναγεννιέμαι…! Και σκορπάω τις ονειροπαγίδες μου στα λιβάδια του αύριο, εκείνα που μόνο ένας θάνατος τα χώριζε απ’ τα λιβάδια του χτες. Γιατί μετά από τους θανάτους και την Ανάσταση, έχουν ακόμα δύναμη τα όνειρα. Ίσως και περισσότερη από πριν. Μετά από τον μικρό μου θάνατο, ξαναγεννιούνται κι αυτά μαζί μου. Πιο έντονα και με μένα πιο έντονα να τα κυνηγώ. Τα όπλα μου, πιο ισχυρά, η διεκδίκηση των ονείρων μου πιο αποφασιστική. Κοιτάω μόνο μπροστά, με τη φαρέτρα μου γεμάτη από τα βέλη της σοφίας και της ωριμότητας που πλέον με συντροφεύουν. Κι ας λείπει εκείνη η αθωότητα και η παιδικότητα του χτες. Τι να τις κάνεις σ’ αυτόν τον κόσμο τον σκληρό, που σ ‘ αναγκάζει να πεθάνεις για να ξαναγεννηθείς;
Ξαναγεννιέμαι…! ΠΡΕΠΕΙ! Το χρωστάω σε μένα πρώτα και σε κανέναν άλλο. Σφυρηλατήθηκα από τα σφάλματά μου, για να νιώσω νικήτρια, ακόμη κι αν η νίκη αυτή ήτανε πύρρειος. Καμιά παραμονή στον Άδη δεν έκανε την Περσεφόνη χαρούμενη, καμία αφοσίωση στο έρεβος δεν έφερε ηλιαχτίδες ευτυχίας. Παίρνω τον ήλιο και τον βάζω στην ψυχή μου. Γιατί άμα θέλει ο άνθρωπος, τόση δύναμη έχει. Να βάζει ήλιους σε ψυχές, , να τις φωτίζει, να τις ανασταίνει.
Άμα θέλει ο άνθρωπος σ' αυτή τη ζωή, ξαναγεννιέται χιλιάδες φορές, φροντίζοντας η κάθε αναγέννησή του να είναι πιο κοντά στις κορυφές του κόσμου. Αυτές οι κορυφές λοιπόν είναι οι πιο επιβλητικές και βρίσκονται στα πελώρια βουνά της ελπίδας , της αισιοδοξίας, της αγάπης για ζωή!!!

Μαρία Κολάνη