Αν σ' έβλεπε ο νεότερος εαυτός σου...

Αν ο νεότερος εαυτός σου σ' έβλεπε, να πώς θα σου μιλούσε...

"Πώς άφησες καλέ τον εαυτό σου να ξεφτίσει έτσι; Και δε μιλώ για τις ρυτίδες, τ' άσπρα μαλλιά ή τα περιττά κιλά... Μιλώ για το μέσα σου... Πώς η επανάσταση μετατράπηκε σε καταπίεση; Πώς ο ιδεαλισμός μετατράπηκε σε συμβιβασμό; Πώς η αλήθεια μετατράπηκε σε ψέμα; Πώς τα όνειρα μετατράπηκαν σε χλευασμό; Πώς ΓΕΡΑΣΕΣ έτσι μέσα σου;

Εσύ, που οι γονείς σου ήταν απόμακροι από εσένα, που ήταν αυστηροί κι αυταρχικοί, κι έδινες υπόσχεση στον εαυτό σου πως εσύ όταν μεγάλωνες, θα έκανες το παν για να είσαι κοντά στα παιδιά σου, να μιλάς μαζί τους και να τα καταλαβαίνεις, πώς έγινες έτσι; Πρέπει όλο θυμό, νεύρα, απειλές και τιμωρίες να είσαι;

Εσύ, που οι γονείς σου τσακώνονταν μεταξύ τους, που έπεφτε ξύλο ανάμεσά τους και που έλεγαν βαριές κουβέντες ακόμη και μπροστά στα παιδιά τους αναμεταξύ τους, έδινες υπόσχεση στον εαυτό σου πως θα είσαι με κάποιον που θα τον αγαπάς πράγματι... Πως θα κάνεις το παν για να ζήσεις σ' έναν ευτυχισμένο γάμο... Πως θα φερθείς στο έτερόν σου ήμισυ με σεβασμό, με εκτίμηση, με αγάπη... Τώρα που μεγάλωσες, πώς έγινες έτσι; Έτσι έπρεπε να είναι ο γάμος σου; Έτσι έπρεπε να φερθείς;

Εσύ, που οι γονείς σου σε ανάγκαζαν να παρευρίσκεσαι σ' ένα σωρό κοινωνικές εκδηλώσεις που εσύ βαριόσουνα, που γέμιζαν το δικό σου, παιδικό πρόγραμμα, μ' ανούσιους καφέδες, συναντήσεις και συζητήσεις των μεγάλων, έδινες υπόσχεση στον εαυτό σου πως σαν μεγάλωνες, εσύ θα σεβόσουν τα παιδιά σου και θα αφιέρωνες το χρόνο σου σε πράγματα σημαντικά... Τώρα που μεγάλωσες, πώς έγινες έτσι; Αφιερώνεις το χρόνο σου σε πράγματα ουσίας;

Εσύ, που σου θύμωναν όποτε δεν έκανες μια "καθώς πρέπει" συμπεριφορά, που δε σε άφηναν να κάνεις "τρέλες", αν και εσύ λάτρευες εκείνον τον ενήλικα που σου έκανε τρέλες και είχε έλλειψη "καθωσπρεπισμού", κι ας τον έλεγαν "τρελό" οι άλλοι, πώς έγινες έτσι; Αξίζει να δίνεις στη ζωή σου τόση σοβαρότητα; Καθόλου χαμόγελο; Καθόλου αυθορμητισμό; Καθόλου τρέλα;

Εσύ, που έβλεπες μεγαλώνοντας, τους γονείς σου να προσποιούνται συνεχώς, μπροστά σε "συγγενείς", "φίλους" και "γνωστούς" να μιλάνε με τον καλύτερο κι ευγενέστερο τρόπο και πίσω τους να τους κατηγορούν και να τους "θάβουνε", έδινες υπόσχεση στον εαυτό σου πως εσύ θα είχες την αλήθεια μέσα σου... Πως δε θα υποκρινόσουν... Πώς έγινες έτσι; Γιατί υποκρίνεσαι συνεχώς;

Εσύ, που έβλεπες μεγαλώνοντας, τους γονείς σου να εκμεταλλεύονται καταστάσεις κι ανθρώπους, να αδικούν οι ίδιοι συνανθρώπους τους, να μην αντιδρούν στην αδικία, να μη νοιάζονται για εκείνον που πονεί και να μην ενδιαφέρονται αν πόνεσαν οι ίδιοι κάποιον, έδινες υπόσχεση στον εαυτό σου πως εσύ δε θα πονούσες και δε θ' αδικούσες κανέναν... Πώς έγινες έτσι;

Εσύ, που οι γονείς σου, σου έλεγαν ένα σωρό ηθικολογίες για το πώς πρέπει να φέρεσαι, για το ότι πρέπει να δείχνουμε καλοσύνη, αγάπη, ειλικρίνεια, δικαιοσύνη, ηρεμία... αλλά τα έργα τους έδειχναν άλλα, έδινες υπόσχεση στον εαυτό σου πως εσύ όταν μεγάλωνες, θα έκανες πράξη αυτό που θα ήθελες να διδάξεις στα παιδιά σου...

Αυτό κάνεις τώρα; Κάνεις πράξη αυτό που θες να διδάξεις στα παιδιά σου; Ή μήπως είδες τους καβγάδες, την έλλειψη αγάπης, την αυταρχικότητα, τον εγωισμό, την υποκρισία, την αδικία σε τόσο μεγάλο βαθμό ως παιδί, που έγινε φυσιολογικός τρόπος ζωής για σένα, ό,τι κι αν είχες παλιά υποσχεθεί, στον παιδικό εαυτό σου; Κι αν αυτά πράττεις κι εσύ τώρα, σκέφτηκες τι προκαλείς στα παιδιά σου;

Κι όμως όλα θέμα επιλογής είναι ... Μπορείς ν' αλλάξεις ... Μπορείς να μεταφέρεις, και με λόγια αλλά κυρίως με πράξεις, τα ορθά μηνύματα και στάσεις ζωής στα παιδιά σου... Μπορείς να ζήσεις, απ' εδώ και μπρος, με τέτοιο τρόπο ώστε όταν τα παιδιά σου σκέφτονται την ειλικρινεια, την αγάπη, τη δικαιοσύνη, την ακεραιότητα, να σκέφτονται εσένα ... Δε θα το 'θελες αυτό; Στο χέρι σου είναι ..."

Αν σ' έβλεπε ο νεότερος εαυτός σου, θα σου 'δινε το χέρι και θα σ' οδηγούσε σ΄άλλα μονοπάτια... Βλέπεις, έχεις λοξοδρομήσει επικίνδυνα ... Αν τον βρεις λοιπόν, κράτα τον απ' το χέρι και μην τον αφήσεις ποτέ ξανά ...

 

Μάριος Πανάου