Η τελευταία μέρα...

- Να έρθω;

- Όχι ... Μείνε κοντά στο παιδί ... Να πας σχολείο... Αφού αλλιώς το παιδί δε σε βλέπει συχνά ... Θα σε γυρεύει ... Έτσι κι αλλιώς ο πατέρας σου, δεν έχει τα λογικά του πλέον... Είτε είσαι εδώ, είτε όχι, δε θα καταλάβει κάτι ...

Σύντομος διάλογος ανάμεσα σ' εμένα και τη μάνα μου, λίγες μέρες πριν να πεθάνει ο πατέρας μου... Τελικά πήγα σχολείο ... Η κόρη μου, το περίμενε πώς και πώς να ξεκινήσει το σχολείο... Να μπορεί να με βλέπει λίγο περισσότερο... Δυο μέρες τη βδομάδα είναι πολύ λίγες... μα πολύ λίγες ... Κι ακόμη έπρεπε να αισθάνομαι κι από τους τυχερούς, λαμβάνοντας υπόψη άλλες περιπτώσεις διαζευγμένων μπαμπάδων που συνάντησα ...

Οι μέρες πέρασαν ... 13 του Σεπτέμβρη ... Μήνυμα στο κινητό ... "Ο μπαμπάς σου είναι σε κώμα... Καλύτερα έλα"... Ώρα 10 ... Είδα το μήνυμα στην αλλαγή της διδακτικής ώρας ... Στην επόμενη ώρα είχα μάθημα με την τάξη της κόρης μου ... Ανυπομονούσε πώς και πώς για το μάθημα ... Πετάλιζε από τη χαρά της κάθε φορά που έμπαινα στην τάξη της ... Πετάλιζε από τη χαρά της κάθε φορά που με έβλεπε το πρωί στο σχολείο... Έτρεχε να μ' αγκαλιάσει... "Θα μας κάνεις μάθημα σήμερα;" με ρωτούσε γεμάτη αγωνία ...

"Καλύτερα έλα" έλεγε το μήνυμα ... Τι να έκανα; Ο μπαμπάς μου τι θα ήθελε να κάνω; Έτσι κι αλλιώς επικοινωνία με το περιβάλλον δεν είχε ... Αν είχε, βεβαίως και θα ήθελα να του πω ένα τελευταίο "σ' αγαπώ", να του δώσω ένα φιλί, να του κρατήσω το χέρι, να του σφαλίσω τα μάτια ... Δεν είχε όμως επικοινωνία με το περιβάλλον ... Θα μου έλεγε: "πήγαινε να κάνεις μάθημα της εγγονής μου... Να χαρεί τουλάχιστον το παιδί..." Αυτό θα μου έλεγε...

Το αποφάσισα ... Θα έφευγα 40 λεπτά πιο μετά ... Όχι επειδή δεν ήθελα να ήμουν στον πατέρα μου, αλλά επειδή απάντησα μέσα μου το τι θα μου έλεγε ο πατέρας μου να κάνω... Μπήκα στην τάξη της κόρης μου ...

Παραμύθι ... Το σπίτι της κυρίας Μουσικής και του κύριου Μαέστρου ... "Πρέπει να βάλεις τα δυνατά σου!" έλεγα από μέσα μου ..."Μην αφήσεις να φανεί δάκρυ! Μην αφήσεις να φανεί ότι λυπάσαι! Μην τη στενοχωρέσεις! Μη στενοχωρέσεις κανένα απ' αυτούς τους άγγελους που σε ρωτάνε κάθε μέρα πότε θα 'ρθεις να κάνεις μάθημα κι απολαμβάνουν τόσο αυτό που τους κάνεις..."

Κι έκανα το μάθημα... Διδακτική ιστορία ... Τα παιδιά τραγούδησαν αλλά και γέλασαν με την καρδιά τους ... Η κόρη μου το καταευχαριστήθηκε! "Είσαι ευχαριστημένος μπαμπά;" ρώτησα από μέσα μου...

Αμέσως μετά έφυγα... Δεν τον πρόλαβα... Έφυγε πριν να πάω... Στο αυτοκίνητο όμως, σ' όλη τη διάρκεια της διαδρομής μονολογούσα... "Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησε τον πατέρα μου..."

 

Μάριος Πανάου