Γελά ο Χριστός;

Ήτανε διακοπές του Πάσχα θυμάμαι κι εγώ ήμουν μικρό παιδί... Έβλεπα τηλεόραση... Εκείνες τις μέρες, από τότε μέχρι και σήμερα, η αγαπημένη θεματολογία των καναλιών ήταν να προβάλλουν θρησκευτικές ταινίες, κυρίως τον Ιησού το Ναζωραίο του Franco Gefirelli... Θυμάμαι όμως πόση εντύπωση μου έκανε τότε μια άλλη ταινία για το Χριστό, όπου έδειχνε το Χριστό να γελάει, να διασκεδάζει, να αστειεύεται ... Μου έκανε εντύπωση επειδή πουθενά αλλού δεν είδα το Χριστό να γελά...

Από τότε ξεκίνησαν να μου δημιουργούνται διάφορα ερωτήματα στο νου... Γιατί παρουσιάζουμε το Χριστό τόσο σοβαρό πάντοτε; Πώς ήταν πράγματι η εμφάνιση του Χριστού; Είναι δυνατόν να ζούσε στην περιοχή του σημερινού Ισραήλ και να είχε μακριά ξανθά μαλλιά, ανοικτόχρωμο δέρμα και γαλανά μάτια, όπως παρουσιάζεται στις ταινίες; Ή μήπως ήτανε πάντοτε σοβαρός, όπως παρουσιάζεται στις πλείστες ταινίες αλλά και στην αγιογραφία;

Τα χρόνια περνούσαν... Διάβασα σε βιβλία για ασκητές που αυτομαστιγώνονταν συνεχώς για τις αμαρτίες τους. Έβλεπα στην τηλεόραση ανθρώπους να πηγαίνουν γονατιστοί από το λιμάνι της Τήνου ως την εκκλησία της Παναγίας της Τήνου. Έβλεπα ανθρώπους να είναι γονατιστοί ώρες ολόκληρες στην εκκλησία σε σημείο που να λέω "αποκλείεται να μην έχουν κάποιο πρόβλημα στα γόνατα από τις γονυκλισίες". Έβλεπα ανθρώπους να κάνουν αυστηρή νηστεία, ακόμη κι αν είχαν προβλήματα υγείας όπου επιβαλλόταν να μην κάνουν νηστεία. Είδα ιερωμένους να διακυρήττουν λόγια μίσους και κοινωνικού αποκλεισμού, απέναντι σε απόψεις αλλότριες προς αυτό που πίστευαν οι ίδιοι. Έμαθα για ιερωμένους που έκαναν παρατήρηση ενώπιον του εκκλησιάσματος σε γυναίκες που φορούσαν παντελόνι ή που δεν επέτρεπαν σε γυναίκα που είχε συνεχώς έμμηνο ρύση να κοινωνήσει... Έμαθα την ιστορία του Καζαντζάκη, που για μένα μια χαρά άνθρωπος ήτανε, που τον είχαν αφορίσει... Άκουσα ιστορίες για θαυματουργές εικόνες, όπου η Παναγία παρακαλεί το Χριστό να δείξει έλεος αντί να είναι αυστηρός με τους ανθρώπους... Και τα ερωτήματά μου διογκώνονταν...

Συγχωρέστε με αν κάνω λάθος... Ένας ταπεινός άνθρωπος είμαι... Ένας άνθρωπος που ούτε θεολογία σπούδασε, ούτε μπορώ να χαρακτηριστώ "της εκκλησίας"... Διάβασα όμως την Αγία Γραφή ή άλλα θρησκευτικά βιβλία. Παρακολούθησα τα μυστήρια της εκκλησίας. Προβληματίστηκα. Ψάχνω απαντήσεις...

Το μυαλό μου αδυνατεί να συλλάβει ένα Θεό της αγάπης που να είναι εντελώς αγέλαστος. Αδυνατεί να συλλάβει ένα Θεό της αγάπης που να είναι συνεχώς αυστηρός. Αδυνατεί το μυαλό μου να συλλάβει ένα Θεό της αγάπης που να αποκλείει συγκεκριμένους ανθρώπους, να τους αφορίζει, να τους αρνείται συμμετοχή στη θεία λειτουργία ή στη θεία κοινωνία εξαιτίας του τρόπου ντυσίματός τους (τρόπου που δεν προσβάλλει τη δημόσια αιδώ), ή εξαιτίας κάποιου βιολογικού χαρακτηριστικού τους. Αδυνατεί το μυαλό μου να συλλάβει ένα Θεό της αγάπης που να θέλει τους ανθρώπους να είναι γονατιστοί με τις ώρες, να κινούνται με τα γόνατα, να αυτομαστιγώνονται, να νηστεύουν αυστηρά ακόμη κι αν έχουν προβλήματα υγείας, να είναι οι ίδιοι εντελώς αγέλαστοι...

"Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσή Του" δε μας έκανε; Άρα λογικά όπως έχουμε εμείς χιούμορ, όπως εμείς γελάμε, θα είχε κι Εκείνος χιούμορ και θα γελούσε κι Εκείνος. Γιατί Τον παρουσιάζετε τόσο αγέλαστο, αυστηρό, σοβαρό; Πού αποσκοπεί μια τέτοια παρουσίαση του Χριστού;

Μας έδωσε πόδια για να περπατάμε μ' αυτά. Με τις πατούσες μας... όχι με τα γόνατά μας! Μας έδωσε πόδια για να στηριζόμαστε σ' αυτά. Τι θέλουμε να δείξουμε με το να γονατίζουμε με τις ώρες και να δημιουργούμε ανατομικά προβλήματα στα πόδια μας, εκεί όπου δεν υπήρχε πρόβλημα;

Μας έδωσε τη ζωή, για να τη ζήσουμε. Μας έδωσε το φαΐ για να το τρώμε. Μας έδωσε το γέλιο για να γελάμε. Μας έδωσε τη σκέψη για να σκεφτόμαστε. Να σκεφτόμαστε πριν να πράξουμε κι όχι να δεχόμαστε τα πάντα ως τροφή αμάσητη...

Ένας Θεός που θέλει τους ανθρώπους να είναι "παιδιά" Του, στο ανώτερο επίπεδο πνευματικότητας και όχι "δούλοι" Του, ως "παιδιά" Του θα μας συμπεριφερόταν, όχι ως δούλους Του... Ως "παιδιά" Του θα ήθελε κι εμείς να φερόμαστε, όχι ως δούλοι Του... Θα ήθελε να Τον πλησιάσουμε με κάθε δυνατό τρόπο, όχι να βάζει φραγμούς. Θα λειτουργούσε με αγάπη, όχι με αυστηρότητα... Να επιστήσω την προσοχή σε κάτι: δεν απορρίπτω εδώ την ύπαρξη του Θεού. Αντιθέτως... Απορρίπτω όμως την επικρατούσα ερμηνεία του Θεού ως κάποιου αυστηρού, τιμωρού, αγέλαστου...

Αναρωτιέμαι αν αυτή, η επικρατούσα ερμηνεία του αυστηρού, του τιμωρού, του αγέλαστου, εξυπηρετεί κάποια εικόνα. Κάποια βιτρίνα ορισμένων... Επειδή ο φαρισαϊσμός εξακολουθεί να ανθεί ως στις μέρες μας. Άνθρωποι να νηστεύουν αυστηρά, να εκκλησιάζονται τακτικά, να είναι γονυπετείς στην εκκλησία, να είναι πάντοτε σοβαροί κι αγέλαστοι αλλά να τους λείπει η αγάπη...

Επειδή, σε τελική ανάλυση, αυτό έχει σημασία για το Θεό της αγάπης. Να έχεις αγάπη μέσα σου. Να βοηθάς τους γύρω σου και να θέλεις το καλό τους. Να είσαι μια ανοικτή αγκαλιά, ένας ώμος να κλάψει κάποιος επάνω του, δυο αυτιά που θα ακούσουν τον πόνο του άλλου, ένα στόμα που θα πει μια καλή κουβέντα και θ' αλαφρύνει την ψυχή του άλλου, δυο χέρια που θα φροντίσουν τον άλλο... Κι ας γελάς με την καρδιά σου, κι ας τρως ό,τι πεθυμά η ψυχή σου, κι ας κάνεις "απουσίες" από τη θεία λειτουργία, κι ας στέκεσαι αντί να γονατίζεις...

Υ.Γ. Αν κάνω λάθος, παρακαλώ συγχωρέστε με... μη με αφορίσετε!

 

Μάριος Πανάου